De Belgische PVDA+

Waar de Nederlandse Partij van Arbeid verantwoordelijk is voor neoliberale aanvallen op de levensstandaard van arbeiders, is de Belgische Partij van de Arbeid radicaal anders. Dit ligt vooral in de ideologische opvattingen van de Nederlandse PvdA en de Belgische PVDA+. In België is de PVDA+ ontstaan als een maoistische partij, dogmatisch en zeer stalinistisch. Terwijl in Nederland de PvdA ontstaan is door een fusie van gematigde socialisten, progressieve liberalen en linkse christenen. In die zin was de Nederlandse PvdA altijd al een gematigde sociaal democratische partij en de PVDA+ een revolutionaire partij!

De Belgische Partij van de Arbeid begon haar bestaan als een maoistische sekte in de jaren 70. Er waren in die tijd veel kleine groepen die het dogmatische maoïsme steunde. Mao Zedong was voor veel revolutionaire jongeren een held, omdat hij opstond tegen het reformisme in de Sovjet-Unie. Ter gelijk was het maoïsme een rebelse ideologie waar veel tieners in de ban van raakte. Vooral na 1968 werd het maoïsme populairder onder jongeren. In België werd in 1971 de groep; ''Alle Macht Aan De Arbeiders'' gesticht. AMADA beweerde een ''leninistische'' voorhoede organisatie te zijn, maar net als bij de meeste klassieke stalinistische partijen, werd het leninisme gebruikt als excuses om critici te royeren en alle macht te centraliseren in een al machtig partijbestuur!

Binnen maoistische sektes bepaalde leiding bijna alles. Hoe je moest leven, met wie je mocht wonen en met wie je mocht trouwen. De partijleiding bepaalde bijna alles en de individuele leden hadden bitter weinig persoonlijke vrijheid. Kritiek op de partijleiding was meteen kritiek op het almachtige ''marxisme-leninisme'', zo propagandeerde de leiders het. Uiteindelijk is het leven in zo'n totalitaire sekte niet vol te houden. De meeste jongeren die rond de jaren 70 lid werden van een maoistische partij, waren in de jaren 80 weer bekeerd tot het burgerlijke denken. Een jeugdzonde noemen ex-maoisten het nu, tot grote tevredenheid van het kapitalisme. Doordat de maoisten zo dogmatisch en totalitair dachten, werd het revolutionaire idealisme uit hun eigen leden gezogen!

AMADA was een maoistische organisatie en deed niet mee met verkiezingen. Die waren in de ogen van de leiding ''burgerlijk'' en de organisatie deed geen moeite om mee te doen met de verkiezingen. Het hoofddoel van AMADA was de socialistische revolutie in België en het installeren van een eenpartijstaat. Om dat te realiseren werd in 1979 besloten om de naam van AMADA te veranderen in Partij van de Arbeid. Generaal secretaris werd Ludo Martens, een dogmatische maoïst die geen tegensprak dulden. Van 1979 tot het jaar 2008, was Martens de absolute leider van de PVDA. Partijleden die tegen hem waren kregen te maken met intimidaties en het verwijt dat ze ''trotskistisch'' van aard waren. Helemaal volgens stalinistische principes werden critici geroyeerd. Meestal betekende dit sociaal isolement voor velen, omdat veel partijleden hun vriendenkring hadden opgebouwd binnen de maoistische organisatie!

Ludo Martens beschouwde de Sovjet-Unie als ''sociaal-imperialistisch'' een term die hij van Mao Zedong had. Toen de PVDA werd opgericht werden de gematigde stalinisten van de officiële communistische partijen neergezet als verraders en ''sociaal imperialisten''. Toen het stalinisme ten onder ging steunde de PVDA kritiekloos het regime van Fidel Castro dat opeens weer socialistisch van aard is. Dit terwijl Castro altijd een regime leidde dat volgens maoistische leer duidelijk ''sociaal-imperialistisch'' neergezet werd. Zeker omdat Castro soldaten stuurde naar Angola, terwijl de Volksrepubliek China juist een anticommunistische verzetsgroep ( FNLA ) steunde tegen de MLPA!

Ook Noord Korea kon op kriekloze steun rekenen. Ludo Martens bezocht Pyongyang en werd nog gefotografeerd met de bejaarde Kim Il Sung voordat die in 1994 overleed. Ook was Martens gek op het land Congo. Hij schreef verschillende boeken erover en was een vurige tegenstander van het totalitaire Mobutu regime. Toen die in 1997 over werd geworpen werd Ludo Martens persoonlijk adviseur van de nieuwe president. Zijn verblijf in Congo duurde maar vier jaar, want in 2001 werd de nieuwe president vermoord en Martens moest hals over kop vluchten, omdat veel Congolezen hem arrogant en racistisch noemde. Een oppositie lid zei over de Belgische maoisten leider; ”Hij is een triest geval. Hier in België stelt hij niets voor en in Congo maakt hij het mooie weer. Voor mij is hij een echte racist. Hij denkt dat hij de Congolezen alles kan wijsmaken, alleen maar omdat ze zwart zijn. Ik heb niets dan mispr ijzen voor die man''

Ondertussen lag het dagelijkse bestuur van de PVDA niet meer in de handen van Ludo Martens. Een nieuwe ster in het Centraal Comité was de hervormer Peter Mertens. Anders dan Martens was Mertens meer gericht op praktische zaken en minder dogmatisch dan de ''grote leider'' van de PVDA. Wel zou Peter Mertens typisch stalinistisch sektarisme vertonen door anti-stalinistische marxisten neer te zetten als ''contra-revolutionair''. Over de trotskistische Linkse Socialistische Partij had hij vijf foutieve stellingen:

Stelling 1: van de PS zou nog soelaas verwacht mogen worden én LSP beschermt de Parti Socialiste van Di Rupo en Onkelinckx

Stelling 2: de LSP steunde de omverwerping van het socialisme in Oost-Europa

Stelling 3: De LSP beschouwde het socialisme op een derde van de planeet als een obstakel dat uit de weg geruimd moest worden

Stelling 4: Het "virulent anti-communistische" CWI erkent niet dat het herstel van het kapitalisme in de Sovjetunie een nederlaag voor de arbeidersklasse was

Stelling 5: Het CWI en de LSP willen het socialisme in Cuba omver gooien

De Linkse Socialistische Partij reageerde natuurlijk op deze leugens in een artikel genaamd; 

Een antwoord op de PVDA. 

Met duidelijke taal toont de LSP aan hoe Mertens typische stalinistische leugens en onwaarheden gebruikt om de trotskistische beweging in een kwaad daglicht te stellen. Het is juist ironisch dat diezelfde Peter Mertens tegenwoordig partijleider is van de PVDA+ en het hele maoistische/stalinistische dogmatisme overboord heeft geworpen. 

Want in het jaar 2008 werd de ''grote leider'' van de PVDA ernstig ziek. Hij kon zijn taak als partijleider niet meer vervullen. Op het congres van de partij werd Peter Mertens gekozen tot nieuwe leider en hij begon meteen schoonschip te maken. De Partij van de Arbeid werd PVDA+ en wierp het stalinistische dogmatisme overboord. We zien hier overeenkomsten tussen de PVDA in België en de SP in Nederland. Ook de SP was ooit een maoistische partij en wierp dat dogmatisme, na de dood van hun ''grote leider'' overboord. In Nederland was Daan Monjé de ''grote leider'' van de Socialistische Partij tussen 1972 en 1986, na zijn dood nam de pragmaticus Jan Marijnissen het roer over!

Door de herstructurering van de PVDA+ en het verwerpen van het dogmatisme, werd de partij aantrekkelijker. Dit was goed te merken in 2010 toen de PVDA+ bijna 100.000 stemmen won bij de verkiezingen. Met ongeveer 4,600 leden is de Partij van de Arbeid+ de grootste radicaal linkse partij van België geworden!

Er zit echter ook een schaduwkant aan deze groei. Hoewel de PVDA+ nog beweert een marxistische partij te zijn, horen we hun nauwelijks praten over socialisme. Hun propaganda is beperkt tot sociaal democratisch taalgebruik. Wel blijft de partij steun verlenen aan Cuba en Noord Korea. Vooral over Noord Korea wordt nog gezegd dat daar de ''mens gerespecteerd'' wordt. Wij revolutionair socialisten moeten al walgen bij het aanzien van het concentratiekamp dat zich de DPRK noemt. Maar voor de PVDA+ is Noord Korea nog steeds een ''socialistische'' natie dat verdedigd moet worden tegen het Amerikaanse imperialisme. Hun steun aan dit misdadige regime is behoorlijk anticommunistisch en bewijst dat ondanks de hervormingen van Peter Mertens, men zich nog solidair voelt met totalitaire regimes. Dit doet de PVDA+ geen goed en zal alleen maar tegen de arbeidersbeweging gebruikt worden!

De website van de toen nog maoistische PVDA in het jaar 2001

Zeven jaar later zou het maoïsme/stalinisme verdwijnen!

Politiek links in Groot Brittannië

Het Verenigde Koninkrijk van Groot Brittannië ( Engeland, Schotland en Wales ) kent een sterke aanwezigheid van linkse partijen. Helaas is er door de jaren weinig eenheid gekomen. Dit ligt deels aan het sektarisch gedrag van zowel stalinistische als trotskistische partijen. Hierdoor weet de rechtse ''Arbeidspartij'' zich neer te zetten als de enigste echte linkse partij. Ook al zijn de sociaal democraten in het Verenigd Koninkrijk net zo rechts als de conservatieven van de de Conservatieve Partij.   

Revolutionair links is verdeeld in twee richtingen, je hebt stalinistische partijen en trotskistische partijen. De stalinisten minachten de trotskisten en de trotskisten minachten de stalinisten. Dit conflict is al bijna 100 jaar oud en gaat terug naar de Russische burgeroorlog en de opkomst van het stalinisme in de Sovjet-Unie. De stalinisten waren de aanhanger van Joseph Stalin, die zijn regime steunde en daarmee de totalitaire dictatuur die tot 1991 heerste in de Sovjet-Unie. De trotskisten behoorde tot de critici van Stalin en werden massief vervolgt en gedood door de Russische stalinisten. Zij waren verbonden aan Leon Trotsky, die in augustus 1940 vermoord werd door een stalinistische agent in Mexico!

Maar ook onderling zijn er sektarische conflicten. Binnen het stalinisme zijn ook richtingen die elkaar minachten en haten. Het stalinisme na Stalin's dood, werd minder dogmatisch en minder totalitair, dit tot woede van de klassieke stalinisten. Deze klassieke stalinisten minachten alle stalinistische communisten die niet 100% loyaal zijn aan de persoon Joseph Stalin. Terwijl de gematigde stalinisten juist vinden dat de klassieke stalinisten, zich dogmatisch opstellen en een slaafse loyaliteit hebben aan personen in plaats van aan idealen!

Stalinisten zijn echter niet de enigen met onderlinge conflicten. Ook binnen de trotskistische beweging zijn er verschillende meningen ontstaan. Zo zijn er aanhangers van de ''staatskapitalisme'' theorie. Deze theorie beweert dat de Sovjet-Unie geen planeconomie had, maar een staats-kapitalistische econome. De Britse; Socialistische Arbeiders Partij ( SWP ) is de partij die de theorie van het ''staatskapitalisme'' verspreid onder de trotskisten. Maar de orthodoxe trotskisten zien daar niets in. Die houden vast aan de leer van Trotsky, die zegt dat de Sovjet-Unie een gedegenereerde arbeidersstaat was en de stalinistische regimes, noemen ze misvormde arbeidersstaten!

Hoewel revolutionair links wordt gedomineerd door partijen vanuit de stalinistische/trotskistische hoek, zijn er ook partijen die een niet-leninistische vorm van het socialisme nastreven. Bijvoorbeeld de Socialistische Arbeidspartij ( SLP ). Deze partij werd in 1996 opricht door een bekende Britse vakbondsleider. De SLP is heel erg anti-EU en staat voor een socialistisch Brittannië dat zich los rukt uit de klauwen van de Europese Unie. In 2004 werden klassieke stalinisten geroyeerd uit de SLP. Bijna alle leden van het centraal comité en de hele partijafdeling in Yorkshire werd uit de partij gezet. Deze klassieke stalinisten stichtte toen de Communistische Partij van Groot Brittannië - Marxistisch-Leninistisch, een klassieke stalinistische partij die meer een sekte lijkt. Maar die sektes zijn ook te vinden bij het trotskisme. Neem bijvoorbeeld de Arbeiders Revolutionaire Partij ( WRP ). Deze partij nam geld aan van Muammar Gaddafi en dat voor een trotskistische partij, die zich juist kritisch hoort op te stellen tegen het Arabisch-nationalisme!

Andere niet-leninistische partijen zijn bijvoorbeeld de Communistische Arbeiders Organisatie. Deze partij behoort tot het linke communisme, een niet-leninistische stroming die de heerschappij van de arbeiders nastreeft, maar zonder een voorhoede partij zoals Lenin dat voor ogen had. Maar de overweldigde meerderheid van alle revolutionair linkse partijen steunen een leninistische interpretatie van het marxisme. Het verschil ligt vooral in hoe ze naar het verleden kijken. Stalinisten zien de Sovjet-Unie aan als socialistisch, terwijl trotskisten dat juist verwerpen. De stalinisten vinden dat landen zoals Cuba en Noord Korea kritiekloos gesteund moeten worden tegen het Amerikaanse imperialisme. De trotskisten geven echter kritiek op de eenpartijstaat en in het geval van Noord Korea, felle kritiek op de persoonlijkheidscultus van de twee Kim's!

De officiële Communistische Partij van Groot Brittannië bestond van 1920 tot 1991. Net als de meeste communistische partijen werd de CPGB opgericht net na de eerste wereld oorlog. Sovjet Rusland steunde de oprichting en bleef de partij tot 1991 steunen. De communisten probeerde samen te werken met de gematigde socialisten van de Arbeidspartij. Maar die waren behoorlijk anticommunistisch en de samenwerking tussen communisten en socialisten was niet bepaald vruchtbaar. In 1924 werd de partij het slachtoffer van een schandaal. Een brief vermoedelijk gestuurd door Grigory Zinoview, beweerde dat de CPGB bezig was met het infilteren van de Britse overheid. Dit leidde tot paniek bij de heersende klasse, die een anticommunistische heksenjacht opende. Later bleek dat de brief nep was, vermoedelijk gemaakt door anticommunisten om een heksenjacht te ontketenen tegen de CPGB!

Na de overwinning van Stalin in Rusland, werd de CPGB een loyale stalinistische partij. Trotskisten en critici van het stalinisme werden geroyeerd. In de jaren 30 probeerde de nu stalinistische communisten, arbeiders weg te lokken uit de officiële vakbonden. Die werden gedomineerd door de anticommunistische socialisten van de Arbeidspartij. De pogingen van de CPGB om rivaliserende vakbonden op te richten mislukte grotendeels. Lenin zei al dat communisten juist moeten werken binnen de bestaande arbeidersorganisaties, maar Stalin schilderde de sociaal democratische vakbonden af als ''sociaal fascistisch''. Pas toen Hitler benoemd werd tot rijkskanselier in Duitsland, gaf Moskou het bevel om Volksfronten op te richten met de sociaal democratie en de progressieve bourgeoisie. Trotsky bekritiseerde dit en zei dat de Volksfronten geen socialistische revolutie nastreefde en gewoon kapitalistisch van aard waren. Dat was logisch omdat de sociaal democraten en de progressieve kapitalisten allemaal in het kapitalisme geloofde!

Tijdens de tweede wereld oorlog moest de CPGB zich tegen de oorlog keren. Stalin zei dat de oorlog een imperialistische oorlog was. Dit veranderde echter op 22 juni 1941, toen de Sovjet-Unie aangevallen werd. Opeens waren alle communistische partijen voorstanders van de oorlog en steunde ze de geallieerden, die ze voor 22 juni nog beschuldigen van oorlogvoering en massamoord. Na de oorlog won de partij, twee zetels in het Huis van Lords, maar verloor die vijf jaar later mede door het anticommunisme dat heerste in het Verenigd Koninkrijk. De grootste klap voor de stalinisten kwam in 1956, toen veel partijleden de partij verlieten. Dit kwam door de Hongaarse opstand, die door de Sovjet-Unie werd neergeslagen. Veel Britse communisten konden dit niet steunen en verlieten de partij. Het was een zware klap voor de CPGB!

Maar de stalinistische partijleiding bleef dogmatisch de Sovjet-Unie steunen. Ook toen die in 1968, Tsjecho-Slowakije binnen viel. In de jaren 70 kwam het eurocommunisme op dat meer afstand wou nemen van Moskou en het stalinistische dogmatisme. Rond 1977 was het bestuur van de CPGB in de ban van het eurocommunisme, tot woede van de anti-revisionisten. Deze anti-revisionisten vonden dat de partij het marxisme-leninisme verraden had en daarom werd de Nieuwe Communistische Partij van Brittannië gesticht. Anders dan de CPGB was de NCPB juist klassiek stalinistisch en steunde niet alleen kritiekloos de Sovjet-Unie, maar ook de persoon Joseph Stalin!

In de jaren 80 waren de debatten tussen de euro-communistische partijleiding en de gebleven anti-revisionisten fel. Het verzwakte de partij, die toch al nauwelijks meer steun had onder het Britse proletariaat. In 1988 splitste zich weer een deel van de CPGB af en noemde zich Communistische Partij van Brittannië. De CPB begon haar bestaan toen kritische partijleden van de CPGB vonden dat de partijleiding door het eurocommunisme totaal de weg kwijt was. In een zekere zin hadden ze daar gelijk in. Het eurocommunisme was een doodgeboren kind, een wanhopige poging van het Europese stalinisme om afstand te nemen van de misdaden van de Sovjet-Unie, maar toch nog loyaal te blijven aan de principes van het ''socialisme in eigen land''. Toen de Jonge Communistische Liga in elkaar stortte en de krant van de CPGB failliet dreigde te gaan, besloten enkele kritische leden om een nieuwe communistische partij op te zetten!

Het einde voor de CPGB kwam in 1991. Met het verbod op de Communistische Partij van de Sovjet-Unie ( CPSU ) door Boris Yeltsin in augustus 1991, kwam ook een einde aan het bestaan van de Communistische Partij van Groot Brittannië. De laatste leidster van de partij was Nina Claire Temple, die ervan overtuigd was geraakt dat het marxistische socialisme geen kans meer had. Nu de CPSU vernietigd was en de USSR uit elkaar viel vond Nina Temple, dat de Britse communisten maar moesten capituleren voor de ''overwinning'' van het kapitalisme. Op het laatste congres van de CPGB werd besloten om de naam te veranderen in Democratisch Links, dat was op 22 november 1991. Deze sociaal democratische partij zou tot december 1998 bestaan!

Terwijl de stalinistische CPGB verging in een sociaal democratische partij. Groeide het trotskisme in Groot Brittannië. Anders dan de stalinisten, waren de trotskisten altijd tegenstanders geweest van Moskou en dus moeilijker om aan te vallen. De kapitalistische media had het geluk dat trotskisten veel sektarisch gedrag vertoonde en vaak splitste in kleine dogmatische groepen. Ideologische zuiverheid is bij veel trotskisten zeer belangrijk. Hierdoor ontstaan echter ook conflicten over wat nu wel ideologisch zuiver is en wat niet. Britse trotskisten probeerde na de tweede wereld oorlog een anti-stalinistische revolutionaire partij op te richten. De Revolutionair Communistische Partij bestond echter maar vijf jaar, omdat de Vierde Communistische Internationale besloot om de sociaal democratische arbeiders partijen om te vormen tot revolutionaire arbeiders partijen. Trotskisten moesten gaan werken binnen de sociaal democratie en die weer revolutionair socialistisch maken!

Er waren enorm veel debatten over het aansluiten bij de sociaal democratische partijen. Veel troskisten zagen geen heil in de sociaal democratie. Maar de wil van de Vierde Communistische Internationale stond boven dat van de nationale afdelingen. Dus moesten de trotskisten gaan werken binnen de sociaal democratie. Niet iedereen wou dat doen. Yigael Gluckstein was één van die trotskisten die niet lid werd van de sociaal democratische Arbeidspartij. Hij werd lid van de Socialistische Recensie groep die in 1960 de Internationale Socialisten werden. Gluckstein werkte toen onder een schuilnaam die hem bekendheid opleverde. Onder de naam Tony Cliff zou hij de geschiedenis ingaan als de oprichter van de Socialistische Arbeiders Partij! 

In 1977 waren de Internationale Socialisten van Tony Cliff, de grootste trotskistische groep in het Verenigd Koninkrijk. Met bijna 3.000 leden had de groep veel invloed op radicaal links en was groter dan menige maoistische groepen. Toen werd besloten om van de Internationale Socialisten een politieke partij te maken genaamd de Socialistische Arbeiders Partij ( SWP ). Cliff had weinig tijd voor hobby's. Net als Lenin werkte hij in zijn vrije tijd, alleen maar aan zaken gerelativeerd aan de SWP. Hij was de uitvinder van de Staatskapitalisme theorie en beweerde dat de Sovjet-Unie een kapitalistische economie had. Tony Cliff kreeg daardoor een slechte relatie met de orthodoxe trotskisten die vast hielden aan Trotsky's theorie van een degenereerde arbeidersstaat!

Toen de sociaal democratie haar draai naar rechts maakte, werd duidelijk dat de oude arbeiderspartijen niet meer socialistisch te maken waren. In 1991 werden trotskistische leden van de Britse; Arbeidspartij geroyeerd, waarna de sociaal democratie voorgoed de kant van het kapitalisme koos. De geroyeerde trotskisten waren lid van de Militante Tendentie, een revolutionair socialistische fractie van de Arbeidspartij rond het blad; Militant. Ooit was de hele Liverpool afdeling van de Arbeidspartij lid van de Militante Tendentie, tot grote schrik van het anticommunistische partijbestuur. Daarom werd ook besloten om alle revolutionair socialisten te royeren uit de Britse sociaal democratie!

Onder de naam; Militant Arbeid gingen de trotskisten verder. Uiteindelijk werd besloten om in 1996 hun groep om te noemen tot de Socialistische Partij. De SP maakt tegenwoordig deel uit van het Comité voor een Arbeiders Internationale, een groepering van trotskistische revolutionair socialisten uit meer dan 40 landen. In het Verenigd Koninkrijk zet de SP zich in voor een socialistische samenleving op democratische principes. Generaal secretaris van de Socialistische Partij is Peter Taaffe die al in de jaren 80 een bekendheid was binnen Militant! 

Een kleine groep trotskisten werkte nog binnen de nu neoliberale Arbeidspartij. Onder de naam Socialistisch Verzet proberen deze trotskisten om de Arbeidspartij weer socialistisch te maken. Volgens de Socialistische Partij zijn hun pogingen nutteloos, aangezien de sociaal democratie nu volledig kapitalistisch is en ook neoliberaal denkt. Daarom vindt de SP dat een nieuwe arbeiderspartij opgericht moet worden. Pogingen daartoe lopen echter steeds mis, mede door het sektarisch gedrag van de Socialistische Arbeiders Partij ( SWP ). De partij van Tony Cliff heeft de neiging om alles te willen bepalen. Ze gebruiken hun ledenaantal om hun zin door te drukken. Ook vindt de SWP dat je geen socialistisch programma moet gebruiken omdat dit de arbeiders zou afschrikken. De SWP is al vaker beschuldigd van sektarisch gedrag en niet alleen door de kapitalistische media. Bijna alle trotskistische groepen hebben ermee te maken gehad, dat SWP leden hun aantallen gebruiken om de wil van hun partij door te drukken!

In 2013 verlieten veel revolutionair socialisten de SWP na een verkrachtingsschandaal. Een jong lid had aangegeven dat ze verkracht was een ander lid. In plaats van naar de politie te gaan ( wordt niet vertrouwt door veel revolutionair socialisten in het Verenigd Koninkrijk ) ging ze naar de partijleiders, die een onderzoek instelde. Volgens onderzoek was er geen spraken van verkrachting wat niet goed viel bij veel revolutionair socialisten binnen en buiten de partij. Omdat de verdachte een belangrijk lid was, kwam er veel kritiek op het onderzoek. De partij gebruikte bureaucratische methodes om critici te mond te snoeren en sloot alle discussies over de verkrachtingszaak. Dit veroorzaakte een golf van woede binnen de SWP, waaraan de kapitalistische media graag deelnam. De rechtse tabloids zagen hun kans om revolutionair socialisten weer eens flink zwart te maken!

Het probleem bij de SWP is dat fracties niet toegestaan zijn. Alleen tijdens congressen mogen leden zich verenigen in fracties, die moeten echter allemaal ontbonden werden na de discussies. De SWP beroept zich op het leninisme, vrijheid van discussies maar eenheid in actie. Dit is echter foutief want Lenin verbood nooit fracties. Het fractieverbod kwam pas in 1921, mede door de Russische burgeroorlog. De SWP zit echter niet in een burgeroorlog en heeft geen rede om fracties te verbieden. Vermoedelijk worden fracties niet toegestaan om de macht centraal te houden bij de 20 leden van het centraal comité!  

Revolutionair links in Groot Brittannië is verdeeld. Zowel stalinisten als trotskisten zitten vast in sektarisch gedrag en ook onderling zijn er conflicten. Wel worden nog pogingen gedaan om revolutionair links te verenigen. Zo is er de Vakbond en Socialistische Coalitie genaamd TUSC. Hierin zitten zowel de SP als de SWP wat goed is omdat deze partijen het grootst zijn. Verder geven verschillende vakbonden steun aan TUSC. Helaas is het Britse proletariaat nog niet overtuigd. Dat is ook logisch omdat de Arbeidspartij nog door vele gezien wordt als een partij van de arbeiders. Het is de taak van revolutionair socialisten om de neoliberale sociaal democraten te ontmaskeren en te tonen dat een socialistisch alternatief mogelijk is!

Linkse eenheid, solidarteit, debat en actie

Dat zou mooi zijn als er niet zoveel sektarisme was!

Koning bij de tsaar, 96 jaar geleden was dat lastiger

Koning Willem-Alexander en Koningin Maxima hebben een bezoek gebracht aan het Russische '''Keizerrijk''. Aangekomen in hun koninklijke Fokker F-70, werd het paar naar het centrum van de Russische politiek gebracht; het Kremlin. In de gouden hal van het Russische Rijk werden ze ontvangen door de ''tsaar'' van Rusland sinds 1999, Vladimir Poetin. Terwijl Koning en Tsaar juist niet praten over de politiek, herdenken wij revolutionair socialisten, de socialistische revolutie van 8 november 1917. De dag waarop de hele kapitalistische orde in Rusland omvergeworpen werd. Jammer dat Willem-Alexander zich dat niet realiseert dat precies 96 jaar gelden, de hele dictatuur van zijn klasse vernietigd werd!

Nederland speelt een interessante rol in de Russische geschiedenis. De tsaren hadden wel iets met dat kleine kikkerlandje. Het was de Russische tsaar die zijn dochter uithuwelijkte aan Willem de Tweede in 1816. Dit was een tactisch huwelijks want zo werd het Huis van Oranje gekoppeld aan het Huis Romanov, hetzelfde huis dat in 1917 omvergeworpen werd door het Russische volk. Als we het zo bekijken dan is Willem Alexander ook een afstammeling van de Romanov's. Want Koningin Wilhelmina was de dochter van Willem de Derde, wiens moeder Anna Paulowna was!

Het Huis van Oranje is dus met het huwelijk van Willem de Tweede en Anna Paulowna aan het Huis Romanov gekoppeld. Jammer genoeg is het Nederlandse volk nooit in opstand gekomen tegen dat elitaire huis. Erger nog, wij Nederlanders zijn helemaal in de ban van de monarchie. Dat is ook best makkelijk aangezien de Nederlandse monarchie een dogma is. Net als Zwarte Piet is het min of meer taboe om tegen het Huis van Oranje te zijn in Nederland. Republikeinse Nederlanders worden nog steeds tegengewerkt door politie en monarchisten, als ze op koningsdag demonstreren. Precies hetzelfde gebeurt met tegenstanders van Zwarte Piet, die racistische reacties krijgen van blanke Nederlanders die ''hun'' Zwarte Piet willen behouden!

Op 8 november 1917 riep de arbeidersraad van de stad Petrograd, de socialistische revolutie uit. De arbeidersraden in geheel Rusland lagen al maanden overhoop met de burgerlijke tijdelijke regering. Die was in maart gevormd toen de tsaar afgezet werd na felle demonstraties. Tsaar Nicolaas weigerde eerst om af te treden, maar toen ook de pro-kapitalistische politici hem in de steek lieten, moet de absolute monarch erkennen dat het Huis van Romanov geen macht meer had. Hij en zijn familie werden uiteindelijk door de arbeidersraden gevangen gezet. Maar door het chaos en de dreigde Witte Legers, werd hij op 17 juli 1918 geëxecuteerd door Letse rode gardisten!

De kapitalistische media schildert de socialistische revolutie af als een ''ordinaire staatsgreep''. Logisch ook omdat tijdens de Koude Oorlog men de Sovjet-Unie als het ''kwaad'' in de wereld aanzag. Men moest de oorsprong van de Sovjet staat in een kwaad daglicht stellen. Daarom werd de ''Oktober Revolutie'' neergezet als een staatsgreep van een kleine groep totalitaire dogmatische marxisten, die een dictatuur wouden oprichten. De opheffing van het Russische parlement wordt zeer vaak tegen Lenin gebruikt. Ook de oprichting van de Tsjeka ( geheime politie ) wordt neergezet als een bewijs voor de ''dictatoriale'' Lenin. Daarbij wordt geen enkele aandacht gegeven aan de omstandigheden en de situatie van Rusland in 1917. Nee, men moet Lenin neerzetten als een ''dictator'' omdat dan de latere stalinistische dictatuur makkelijker uit te leggen is! 

Helaas voor westerlingen is de burgerlijke versie van de Russische Revolutie niet de werkelijkheid. Lenin was geen dictator, maar een democratisch gekozen staatshoofd. Het Congres van Sovjets, waarin democratisch gekozen afvaardigen zaten van arbeiders, boeren en soldaten, kozen Lenin als staatshoofd. Politieke partijen werden nooit verboden door het Congres van Sovjets, alleen de Zwarten Honderden ( antisemitische monarchisten ) werden verboden. Wel werden alle anti-Sovjet partijen vervolgt omdat ze steun gaven aan de contra-revolutionaire Witte Legers en een buitenlandse invasiemacht van 255.000 soldaten, waaronder 40.000 Britten ( gestuurd door Winston Churchill ). Dat uiteindelijk een eenpartijstaat ontstond was het resultaat van de burgeroorlog en niet een onderdeel van de communistische ideologie!

Die Witte Legers waren een mengelmoes van anticommunisten, burgerlijke liberalen, conservatieven, monarchisten, antisemieten en anti-revolutionaire socialisten ( mensjewieken ). Leider van de Witte Legers was admiraal Alexander Kolchak. Deze marine admiraal noemde zich ''Grote Leider van Rusland'' en onder zijn leiding wisten de Witte Legers veel overwinningen te boeken. Doordat het Rode Leger pas in februari 1918 werd opgericht, hadden de witten een groot voordeel. Ook werden ze bewapend door de westerse landen, die in Lenin een gevaar voor hun imperialistische ambities zagen. Kolchak voerde een schrikbewind tegen aanhangers van de revolutie. Het Witte Terreur liet meer dan 200.000 doden achter zich. Als een reactie daarop werd in september 1918, het Rode Terreur ingevoerd door de Sovjet overheid dat net zo wreed was!

Pas nadat de westerse landen hun 255.000 soldaten terug trokken, ging het mis voor de witten. Het Rode Leger wist meer gevechten te winnen en dankzij de ijzeren discipline van legerleider Leon Trotsky, werden de Witte Legers terug gedrongen. In januari 1920 zag admiraal Kolchak dat het fout ging en hij besloot om te vluchten. Hij liet zijn soldaten en officieren in de steek en probeerde Rusland te ontvluchten via Vladivostok. Maar in de stad Irkutsk werd hij opgepakt door linkse sociaal revolutionairen!

Die linkse sociaal revolutionairen besloten om hun gevangen af te staan aan een militair comité. Admiraal Kolchak werd negen dagen vast gehouden. Hoewel Moskou het bevel had gegeven om hem in leven te laten, werd besloten om de gehate leider van de Witte Legers te executeren. Dit gebeurde op 7 februari 1920, pas een maand later kwam het Rode Leger aan in Irkutsk. Zo blijkt maar weer dat Moskou niet almachtig was en niet de volledig controle had over de revolutionaire groepen die voor de socialistische revolutie vochten.

Door de burgeroorlog moest de Sovjet overheid een harde politiek voeren genaamd Oorlogscommunisme. Onder de zware omstandigheden werd ook bijzonder veel geëist van arbeiders en boeren. Stakingen werden illegaal, boeren moesten bijna al hun vee afstaan voor een lage prijs. Het is daarom logisch dat veel boeren liever hun vee doden dan het af te staan voor minder geld. Hierdoor moest de Sovjet overheid hard optreden en veel boeren werden dan ook met geweld opgepakt en opgesloten. De voedsel productie bleef echter verminderen. Dit was deels een resultaat van het Oorlogscommunisme, maar ook door sabotage door de boeren zelf en de Witte Legers die de voedsel productie vernietigde!

Lenin had liever geen terreur gezien, maar toen hij op 30 augustus 1918 bijna vermoord werd, was de maat vol. Het Rode Terreur wordt bijna altijd gebruikt door de tegenstanders van Lenin, om hem neer te zetten als een ''misdadiger'' en een ''bloedige dictator''. Het is waar dat het Rode Terreur veel onschuldigen heeft gedood. Maar daarnaast werden ook gevaarlijke contra-revolutionairen monddood gemaakt en saboteurs keihard aangepakt. Wel kreeg de Tsjeka door het Rode Terreur bijna vrij spel om vermoedelijke tegenstanders op te pakken en te berechten. Sommige bolsjewieken vonden dat de Tsjeka te wreed was, maar Lenin zei dat men terreur met terreur moest bestrijden!

In die zin was Lenin autoritair, maar in een bloedige burgeroorlog moest hij wel hard zijn. Tolerantie was zwakheid in die tijd, zeker in een land verscheurd door burgeroorlog, etnische conflicten en achtergesteldheid. Een zwakkere houding zou geen alternatief geweest zijn. Als de Sovjet overheid geen harde maatregelen had genomen, dan was de socialistische revolutie in 1919 ( of eerder ) vernietigd door admiraal Kolchak. Want de enigste reden waarom de sovjets wisten te overleven, was dankzij de hardheid van Lenin en Trotsky. Die alles op alles stelde en daarbij ook ideologische offers moesten brengen!

Nergens is dit duidelijker dan in de Nieuwe Economische Politiek ( NEP ). Totaal on-marxistisch, maar een bittere noodzaak. De boeren moesten gekalmeerd worden want Rusland was een boeren land, het proletariaat was beperkt tot 20% van de bevolking. Dankzij de NEP bleven de boeren rustig, want nu konden ze hun producten weer verkopen op de markt. Niet alle leden van de Russische Communistische Partij waren het daarmee eens. Een persoon die de NEP volledig steunde was Joseph Stalin. Hij werd in 1922 generaal secretaris van de partij en wist hierdoor enorm veel macht naar zich toe te trekken. Toen Lenin ziek werd, vroeg die zich af of Stalin wel om kon gaan met al die macht. Zijn zorgen bleken terecht, want Stalin had geen interesses in de wereldwijde socialistische revolutie!

Leon Trotsky probeerde met de Linkse Oppositie tegen het groeide stalinisme te strijden. Maar na Lenin's dood op 21 januari 1924, was Stalin oppermachtig. Dankzij de steun van Lev Kamenev en Grigory Zinoview wist Stalin de Linkse Oppositie uit te schakelen. Veel te laat merkte Kamenev en Zinoview dat ze marionetten waren in het spel van de stalinisten. Ze probeerde met Trotsky de Verenigde Oppositie te leiden, maar werden door stalinisten in 1927 geroyeerd uit de communistische partij. Alleen door zich te onderwerpen aan Stalin wisten Kamenev en Zinoview, weer lid te worden. Trotsky weigerde om te capituleren en werd in 1928 gedeporteerd naar Kazachstan en een jaar later naar Turkije! 

De socialistische revolutie eindigde in het wrede stalinisme. Westerse geschiedenisschrijvers geven Lenin en de bolsjewieken de schuld. Zijn hardheid is schuld voor de opkomst van Stalin zeggen ze. In werkelijkheid ligt de oorzaak van het stalinisme bij verschillende factoren en het westen is daar ook deel van. 

Stalin kon winnen doordat de revolutie geïsoleerd bleef in Rusland. Lenin had gehoopt op een socialistische revolutie in Duitsland. Dat leek mogelijk in november 1918, een klein jaar na de revolutie in Rusland. Maar door het verraad van de Sociaaldemocratische Partij van Duitsland en door fouten van de jonge Communistische Partij van Duitsland, werd de revolutie neergeslagen door de Reichswehr. Zonder de steun van het Duitse proletariaat moest Lenin zich zelf redden. De noodzakelijkheid van de NEP en de opkomst van de partij bureaucratie geleid door Stalin, had Lenin niet kunnen voorzien. Hij probeerde nog tegen het stalinisme te vechten, maar door zijn tweede hartaanval kon hij niet meer lopen en praten. Ook stond Lenin zijn laatste maanden onder verzorging van mensen die luisterde naar niemand anders dan Joseph Stalin. Met zijn dood stierf ook de socialistische revolutie in Rusland!

Koning Willem Alexander bij ''Tsaar'' Vladimir Poetin!
In de gouden hal van het Kremlin!

PvdA steunt aanschaf JSF

De hypocriete Partij van de Arbeid steunt nu de aanschaf van 37 Joint Strike Fighters, kostprijs bijna 4,5 miljard euro ( 6,8 miljard dollar ). Bedenk dat het criminele kabinet Mark Rutte twee juist 24 miljard euro wil bezuinigen, maar ondertussen wel 4,5 miljard euro uitgeven aan oorlogsvliegtuigen. De JSF is een duur project, sinds 1997 in ontwikkeling en waarvan de kostprijs alleen maar gestegen is. Goedkopere alternatieven zijn er ook, maar Nederland moest zo nodig meedoen met de Amerikanen!

Elke linkse partij zou fel tegen de aanschaf van peperdure oorlogsvliegtuigen moeten zijn. Maar aangezien de PvdA een neoliberale partij is, is het ook niet vreemd dat ze gekozen hebben om de VVD hun zin te geven. Want in de politiek gaat het toch om ''compromissen''? Nou, dat geld dan voornamelijk voor sociaal democraten, want de neoliberale VVD hoeft dat nauwelijks te doen. Het is de sociaal democratie die haar idealen overboord werpt om vooral de rechtse media tevreden te houden!

In de jaren 70 was de PvdA ook al een voorstander van dure gevechtsvliegtuigen. Alleen was er een groot verschil tussen de PvdA van toen en de PvdA van nu. Toen der tijd was er veel oppositie binnen de PvdA tegen de aanschaf van de F-16. Vooral Nieuw Links binnen de sociaal democratie moest niets weten van de honderden F-16 toestellen, die Nederland ging aanschaffen. Maar premier Joop Den Uyl zei dat de verplichtingen van Nederland aan de NAVO belangrijker waren dan de socialistische oppositie tegen oorlog. Want de vijand was nog steeds de Sovjet-Unie en Nederland moest als trouw NAVO land zich sterk opstellen!

Dit toont de hypocriete houding van de sociaal democratie aan. Zowel in de jaren 70 als tegenwoordig in 2013, kiezen de sociaal democraten voor wat het kapitalisme eist. Daarom is de sociaal democratie geen linkse ideologie meer. Vroeger waren ze gematigd links in de jaren 70 maar na de ondergang van het stalinisme, kozen partijen zoals de PvdA voor het neoliberale kapitalisme. Helemaal volgens de TINA ( There Is No Alternative ) trend van de jaren 90!

Revolutionair socialisten zijn tegen een leger. Want een leger wordt gebruikt door de heersende klasse om arbeidersopstanden neer te slaan. We zien dit overal in de wereld, waar de politici van het kapitalisme het leger en politie inzet om opstanden van arbeiders neer te slaan. Zo werd de Nationale Garde van Venezuela gebruikt om een fabriek te zuiveren van stakende arbeiders. Een socialistische raden-democratie zal het burgerlijke leger en de politie afschaven en vervangen door democratische gekozen arbeiders milities, die volledig onder controle staan van de raden!

Net in pak met stropdas en natuurlijk 100% neoliberaal

Dat is de Partij van de Asocialen!

Het kapitalisme door de tijd!

De rechtse premier van Groot Brittannië; Thatcher noemde het TINA, There Is No Alternative. Er is geen alternatief op het kapitalisme, dat bedoelde ze daarmee. Ze deed die uitspraak toen de USSR in elkaar stortte tussen november 1989 en december 1991. Ze wist niet dat haar eigen tijdperk ook ten einden kwam. Echter andere leiders zouden haar neoliberalisme voortzetten en ook beweren dat er geen alternatief was op de dictatuur van het kapitalisme. Vooral sociaal democraten gingen zo denken en onder Tony Blair in het Verenigd Koninkrijk en Wim Kok in Nederland, begon de sociaal democratie aan privatiseringen en markt hervormingen. De laatste fase in het grote sociaal democratische verraad. Het kapitalisme is een fout systeem omdat het nadruk legt op winsthonger, uitbuiting en drang naar geld. Ook is het een ondemocratisch en oneerlijk systeem waarbij alleen de eigenaren van bedrijven, recht hebben op alle winsten. Dat is waarom revolutionair socialisten zich verzetten tegen het kapitalisme!   

Het kapitalisme, ook wel de vrije markt economie bestaat nu ongeveer 200 jaar. Het systeem werd ingevoerd tijdens de industriële revolutie rond 1815. Het feudale tijdperk kwam ten einden, de macht van de adel en koningen moest plaats maken voor de macht van de kapitalisten. Een nieuwe laag rijken ontstond, de kapitalisten klasse ook wel bourgeoisie genoemd in het Frans. Oorspronkelijk werd met dit woord de midden klasse bedoeld, de klasse die tussen de adel en het werkende volk stond. Maar tijdens de industriële revolutie nam de bourgeoisie, de macht over van de adel en werd de heersende klasse van onze wereld!

De vroege kapitalisten waren echte geld wolven. Ze voelden niets voor hun arbeiders en bijna 150 jaar was de arbeider in hun ogen een pion in hun machtsspel. De kapitalisten verwierven rijkdom en status, ze leefde in de beste huizen en hadden toegang tot luxe artikelen. Arbeiders leefde in zeer slechte huizen en hadden bijna niets. Het is ook logisch dat sommige arbeiders besloten om terug te vechten. Arbeidersgroepen werden opgericht, maar meestal bloedig onderdrukt door de kapitalisten klasse die de staatspolitie gebruikt om stakingen en arbeidersbewegingen monddood te maken. Voor de arbeidersbeweging werd het socialisme de belangrijkste ideologie. Net als het kapitalisme vond het socialisme haar oorsprong in de industriële revolutie!

Het kapitalisme zorgde voor enorme groei, maar daarvoor werd een grote prijs betaald. Want de kapitalisten hadden grondstoffen nodig, die meestal niet aanwezig waren in de landen waar ze leefde. Dus kregen legers de opdracht om landen te veroveren in naam van de natie waarin de kapitalisten verbleven. De Russische revolutionair; Vladimir Lenin merkte dat het imperialisme van de westerse landen gekoppeld was aan het kapitalisme. De drang van landen zoals Groot Brittannië, Frankrijk en Duitsland om koloniale gebieden te bezitten, lag in de aard van het kapitalisme om grondstoffen te bemachtigen!

Een bekend geval van een machtshongerige kapitalist was Koning Leopold 2 van België. In 1885 kocht hij het Afrikaanse land Congo via manipulaties en grove leugens. Koning Leopold 2 wist de andere Europese imperialisten te overtuigen dat Congo zijn bezit was. De bloedige monarch noemde het land zelfs de Congo Vrijstaat ( État indépendant du Congo ). Van 1885 tot 1908 roofde de blanke slavendrijvers van Leopold het land leeg. Meer dan zeven miljoen zwarte arbeiders werden vermoord en vele anderen verminkt. Een populaire straf was het afhakken van armen en benen, als de zwarte arbeiders niet hard genoeg werkte. De criminele koning zag zich zelf als ''groot ondernemer'' en beweerde dat met zijn ''ondernemersvaardigheid'', hij het Afrikaanse land groot en welvarend zou maken. Pas in 1908 greep de Belgische staat in en werd de Congo Vrijstaat genationaliseerd. Tot 1960 bleef het land een kolonie van België! 

Socialisten verzette zich fel tegen het kapitalisme en imperialisme van de westerse landen. Maar ze kregen te maken van arrestaties en lange gevangenisstraffen. De kapitalisten klasse zorgde ervoor dat socialisten nauwelijks hun mening konden zeggen. In Duitsland zorgde de conservatieve kanselier; Otto von Bismarck voor anti-socialistische wetten, waardoor de Sociaaldemocratische Partij van Duitsland werd tegengewerkt. De SPD zou later het socialisme verraden en de arbeiders massaal in de steek laten!

Het kleine Koninkrijk der Nederlanden was ook enorm imperialistisch. Net als de Britten, Fransen, Duitsers en Belgen wouden de Nederlandse kapitalisten een grote rol spelen in de wereld markt. Naast Nederlands-Indië ( Indonesië ) bezat Nederland ook Suriname, een kolonie die in 1668 na vele conflicten met Groot Brittannië bezit werd van de blanke Nederlanders. In Suriname werden vooral zwarte arbeiders gebruikt als slaven. Tot het jaar 1877 draaide bijna alle plantages op slavenarbeid. De meeste blanke kapitalisten waren dan ook woedend toen de slavernij werd afgeschaft!

De grootste kapitalistische slachtpartij was de eerste wereld oorlog. Een resultaat van de enorme concurrentiestrijd tussen de Europese imperialistische grootmachten. Aan de ene kant het Britse imperialisme en het Franse imperialisme, aan de andere kant het Oostenrijk-Hongaarse imperialisme en het Duitse imperialisme. Oostenrijk-Hongarije was een machtig centraal Europees land en al vele jaren een absolute monarchie. Het Duitse Keizerrijk was in 1871 opgericht en het jongste imperialistisch land van Europa. Op 28 juli 1914 begon de eerste wereld oorlog, een bloedig wreed conflict dat 25 miljoen doden zou kosten!

Het Russische Keizerrijk koos de kant van de westerse geallieerden en viel de centrale machten ( Duitsland en Oostenrijk-Hongarije ) in de rug aan. De Russische invasie van Oost-Pruissen leek succesvol. Het Duitse Keizerrijk had niet met een Russische invasie rekening gehouden. Maar de Duitsers reageerde snel en het lukte hun om de Russen uit Oost-Pruissen te jagen. 300.000 Russische soldaten werden gedood, terwijl de Duisters maar 50.000 soldaten verloren. Dit lag vooral aan de aard van het tsaristische leger, dat slecht bewapend was en weinig gevechtsmoraal bezat.

De heersende klasse van Europa riepen de arbeiders op om de strijden voor God, Vorst en Vaderland. Vooral de eigenaren van de wapenfabrieken en oorlogsindustrie riepen op tot bloed en moord. Ook de leiders van de socialistische partijen deden hieraan mee. Deze pro-oorlog socialisten zouden de basis leggen voor de anti-revolutionaire sociaal democratie, die later zou degenereren in een kapitalistische ideologie. Dankzij de patriottistische propaganda van de kapitalisten en pro-oorlog socialisten, steunde de meeste arbeiders de eerste wereld oorlog!

In Rusland waren de arbeiders als eerste de oorlog zat. Tsaar Nicolaas werd omver geworpen en de arbeiders verenigde zich in arbeidersraden genaamd sovjets. Maar de Russische bourgeoisie moest niets weten van die arbeidersraden ( sovjets ) en besloot een eigen regering te stichten genaamd de Voorlopige Regering van de Russische Republiek. Deze kapitalistische regering beloofde de oorlog voort te zetten en het kapitalisme trouw te dienen. Lenin en zijn Russische Sociaal Democratische Arbeiders Partij wonnen de meerderheid in de sovjet van Petrograd en riepen alle sovjets op tot revolutie. Op 8 november 1917 werd de Voorlopige Regering afgezet en de sovjets namen bezit van Rusland. Echter de kapitalisten en hun bondgenoten sloegen terug door de Witte Legers op te richten en een bloedige burgeroorlog te beginnen!

In het westen duurde de eerste wereld oorlog nog tot 11 november 1918. De centrale machten konden de strijd niet meer aan. Duitsland en Oostenrijk-Hongarije waren verslagen en de westerse geallieerden gingen nu eisen stellen. Zo verloor Duitsland al haar koloniën en verloor zelfs grondgebied in Europa. Het Oostenrijk-Hongaarse Keizerrijk werd opgedeeld in verschillende landen, waaronder de Republiek Oostenrijk, Hongarije, Tsjecho-Slowakije en het Koninkrijk Joegoslavië. De westerse kapitalisten eisten ook enorm veel geld van de Duitse kapitalisten, die daar niet blij mee waren. Natuurlijk werd dit geld geroofd van de arbeiders waardoor de armoede in Duitsland enorm steeg. Zeker na 1929 toen de grote economische crisis, vele in de armoede dwong!

De verraderlijke SPD kreeg de macht en ondanks haar socialistische achtergrond bleek de partij pro-kapitalistisch. Dat was een voordeeltje voor de Duitse bourgeoisie, de sociaal democraten bleken betrouwbaar en niet bang om de kosten van de eerste wereld oorlog bij de arbeiders te leggen. Echter een nieuw gevaar bedreigde het internationale kapitalisme. Het gevaar van het communisme dat de Russische burgeroorlog gewonnen had!

Tussen 1917 en 1922 hadden de westerse landen veel moeite gedaan om de sovjets in Rusland te vernietigen. 200.000 soldaten uit 21 kapitalistische landen ( waaronder 40.000 Britten ) gingen naar het oosten om de anticommunistische Witte Legers te helpen. Maar doordat er geen eenheid was binnen de Witte Legers, groeide de macht van de sovjets die het Arbeiders en Boeren; Rode Leger hadden opgericht. Leider van dit leger was Leon Trotsky die met ijzeren discipline uit niets een leger wist op te bouwen. De westerse landen zagen dat de revolutie in Rusland veel invloed had op de arbeidersbeweging in hun eigen landen. Toen opstanden en stakingen ontstonden werden die 200.000 soldaten terug gehaald naar Europa, om een ''bolsjewistische staatsgreep'' te vermijden. De Russische burgeroorlog eindigde rond oktober 1922, hoewel kleine gevechten nog tot 1923 doorgingen. Japan was de laatste imperialistische grootmacht die zich uit Rusland terugtrok!

Het kapitalisme had Rusland verloren, een nederlaag die het anticommunisme versterkte. Sinds de revolutie begon waren de kapitalisten via hun kranten en politici bezig met het zwart maken van Sovjet Rusland en de nieuwe Unie van Socialistische Sovjet Republieken. Burgerlijke liberalen en conservatieven klaagde over de hardheid van Lenin, terwijl ze zelf verantwoordelijk waren voor het sturen van die 200.000 westerse soldaten. Verder steunde de liberalen en conservatieven de eerste wereld oorlog en daarmee het grootste terreur ( tot de tweede wereld oorlog ) tegen de mensheid. Het Rode Terreur was de reactie van de Sovjet overheid op het Witte Terreur van de kapitalisten en hun Witte Legers. Je kunt inderdaad zeggen dat de bolsjewieken wreed en hard waren, maar zonder die hardheid was de revolutie al rond 1919 afgelopen en zou Rusland het woord fascisme uitgevonden hebben en niet Italië! 

In het jaar 1929 kwam de grote economische crisis. De beurs in New York stortte in, duizenden bedrijven gingen failliet. Weer waren het de arbeiders die het zwaarst geraakt werden. Natuurlijk vielen er ook slachtoffers onder de kapitalisten, maar de arbeidersklasse moest bloeden. Grote bezuinigingen begonnen, dat was het bevel die de heersende klasse gaf aan haar lakeien in de regeringen. Ook probeerde het kapitalisme alles om het groeide communisme tegen te werken. In Italië werkte de Italiaanse kapitalisten nauw samen met de Nationale Fascistische Partij van Benito Mussolini. Deze dictator streefde een systeem na waarin arbeidersrechten niet bestonden en waarin één autoritaire leider zou heersen. Vakbonden werden verboden, Italiaanse socialisten en communisten werden vervolgt. Eind jaren 20 probeerde Duitse kapitalisten dit ook te doen met Adolf Hitler en zijn NSDAP!

Zonder het geld van de antisemitische Duitse kapitalisten was Hitler nooit zo machtig geworden. Zijn electoraat bestond uit rechtse militairen, antisemitische middenstanders en natuurlijk Duitse nationalisten. Hitler werd populairder dan de nationaal conservatieven, daarom steunde het kapitalisme uiteindelijk de NSDAP tegen de Communistische Partij van Duitsland. Door het verraad van de SPD en de opkomst van het stalinisme, was politiek links in Duitsland verdeeld en sektarisch. Sociaal democraten en stalinisten konden elkaar niet uitstaan en gaven Hitler min of meer vrij spel. Op 30 januari 1933, stierf de Duitse democratie en werd Hitler rijkskanselier!

Onder Hitler kreeg het Duitse kapitalisme een gouden tijdperk. Vakbonden werden verboden, stakingen ook. De SPD en KPD werden opgeheven en hun leden opgesloten in concentratiekampen. In enkele maanden was politiek links totaal vernietigd. Duitse bedrijven hoefde zich geen zorgen meer te maken over lastige vakbonden en linkse partijen. Hitler's nationaal-socialisme bleek eerder nationaal-kapitalisme. Er is maar één bedrijf dat de nazi's ooit genationaliseerd hebben en dat was de Duitse rijksspoorwegen! 

De tweede wereld oorlog begon in 1939, maar niet alle kapitalistische landen wouden meedoen. In de VS waren veel Amerikanen tegen de oorlog en wouden niet dat Amerikaanse soldaten weer gingen vechten voor een Europees conflict. Het Amerikaanse kapitalisme zag wel dat er geld te verdienen was aan de oorlog, maar kon niet om de anti-oorlog stemming heen. Dat veranderde op 7 december 1941. Door de Japanse aanval op Pearl Harbour draaide de stemming om. Wraak wouden de Amerikanen en de oorlogsindustrie speelde daar goed op in. Alle Amerikaanse Japanners werden opgepakt en opgesloten in kampen!

Stalin's rijk bleef tot 22 juni 1941 buiten de oorlog. Die was na Lenin's dood in 1924, leider geworden van de USSR. Stalin liet meer dan 14 miljoen arbeiders oppakken en afvoeren naar concentratiekampen. Daarbij werden nog eens 600.000 leden van de Unie Wijde Communistische Partij vermoord. Uiteindelijk waren alleen nog de stalinisten de baas. De arbeidersraden die in 1917 de revolutie begonnen werden spreekbuizen voor het wrede regime dat Stalin leidde. Het kapitalisme zou dat later ( en nog steeds ) tegen ons revolutionair socialisten gebruiken!

De Duitse inval in de Sovjet-Unie dwong Stalin om kant te kiezen naast de westerse kapitalistische landen. Vier jaar later op 8 mei 1945 was de oorlog voorbij. 55 miljoen mensen waren dood en veel landen lagen in puin. Stalin zag zijn kans om het stalinisme met geweld op te dwingen aan oost Europa. Het kapitalisme vreesde dit stalinisme zo erg dat men een heksenjacht opende op linkse mensen in de VS. Amerikanen die ook maar progressief dachten werden ''smerige communisten genoemd''. Vele verloren hun banen en konden niet meer hun mening zeggen. Angst heerste, de angst voor het ''Rode Gevaar''. De paranoia werd zo groot dat de VS nauwelijks meer een vrij land te noemen was. De anticommunistische hetze tegen linkse mensen is tegenwoordig nog steeds te voelen!

In 1959 verloor het kapitalisme weer aan land. Cubaanse nationalisten onder de leiding van de charismatische Fidel Castro wierpen de kapitalistische dictatuur omver. President Batista moest hals over kop vluchten naar de VS. In het revolutionaire Cuba werden kapitalisten onteigend en dat zorgde voor veel woede, vooral bij de Amerikanen. Fidel Castro riep in 1961 dat Cuba nu een ''socialistisch'' land was, hoewel dit socialisme eerder stalinisme was met Cubaans nationalisme. De VS voerde een handelsembargo in dat nog steeds actief is anno 2013. Ook probeerde de heersende klasse om Castro omver te werpen met geweld. Met 1500 anticommunisten probeerde de criminele CIA een invasie door te voeren. Dat mislukte en Fidel Castro werden het symbool van verzet tegen de VS en het kapitalisme!

Het jaar 1968 was een revolutie jaar. Veel jongeren kwamen in opstand tegen de heersende klasse en haar conservatieve dogma's. Politiek links werd hierdoor zeer populair, zeker het maoïsme dat in de jaren 70 veel aanhang had onder studenten. Het kapitalisme merkte dat haar oude conservatieve normen en waarden niet meer voldeden. Dus zocht men naar nieuwe methodes en bondgenoten. Die werden gevonden in de sociaal democratie, die bereid was om kapitalistische politiek te varen met een sociaal gezicht. Noodgedwongen ging het kapitalisme daarmee akkoord, omdat een sociaal kapitalisme de arbeiders weg held van radicale socialistische opvattingen! 

Maar de eigenaars van bedrijven vonden de hoge belastingen maar niets. De sociale zekerheid die men opbouwde in West-Europa was een doorn in hun ogen. In de jaren 80 gingen de kapitalisten terug naar hun oude opvattingen dat uitkeringen alleen maar voor luiheid zorgde. Ook ging de media werklozen neerzetten als luie mensen die niet wilden werken. Dit beeld werd dominant in de jaren 90, waardoor het neoliberalisme aan steun won. Bekende neoliberalen waren Ronald Reagan en Margaret Thatcher. Zij behoorde tot de beste politici van het kapitalisme. Ze waren rechts conservatief, 100% voor het kapitalisme en stonden pal voor de dictatuur van de rijken. Reagan was de godfather van het Amerikaanse conservatisme en wordt nog steeds vereerd door de Republikeinse Partij. Thatcher's regime was reactionair en fel antisocialistisch, ze werd dan ook gehaat door de Britse arbeidersklasse. Toen de ijzeren dame in 2013 stierf, waren veel arbeiders dolblij! 

Met de opening van de Berlijnse muur in november 1989 viel het stalinisme. Het kapitalisme verkocht het als een overwinning over het socialisme en communisme. In slechts twee jaar vielen bijna alle stalinistische regimes in de wereld, met uitzondering die van China, Vietnam, Laos, Cuba en Noord Korea. De Afrikaanse landen die zich baseerde op het stalinisme, werden ook kapitalistisch ook al bleven de ex-stalinistische partijen gewoon aan de macht. Politiek links kreeg te horen dat ze moesten capituleren voor de macht van de vrije markt economie. De markt was nu God en concurrentie was Koning geworden. Rechtse mensen noemde het TINA, There Is No Alternative, brulde de kranten van het kapitalisme! 

Het was de sociaal democratie en voormalige stalinistische partijen die capituleerde. Hierdoor verloren veel arbeiders het vertrouwen in een wereld zonder kapitalisme. Dit zou pas na 2008 veranderen, maar de jaren 90 werden een tijdperk waarin marktwerking overal opdook. Op het spoor, in de zorg, overal kwam markt heersen. Wie niet kon voldoen aan de eisen van de markt, die werd ontslagen. Werkte je te langzaam dan betekende dat verlies van tijd en dus verlies van geld, want tijd is geld onder het kapitalisme. Alles moest sneller en sneller gaan, de 24 uur economie betekend dat elk uur handel gedreven wordt!  

Arbeiders kregen te maken met loon kortingen en meer werk voor minder geld. Dit terwijl het salaris van kapitalisten en hun directeuren met meer dan 400% steeg tussen 1990 en 2010. Waar een eigenaar van een groot bedrijf al veel verdiende in 1990, was hij/zij nu een multimiljonair rond 2010. De welvaart groeide inderdaad, maar meestal alleen voor die personen die in bezit waren van bedrijven of veel aandelen hadden. Wie als socialist of communist probeerde tegen het systeem in te gaan kreeg als snel te horen dat het socialisme niet werkt en dat de Sovjet-Unie dat bewezen had. De dogma's van het kapitalisme werden helaas ook door een groot deel van de arbeidersklasse gelooft!

Het imperialisme veranderde van tactiek na de tweede wereld oorlog. Economisch imperialisme werd het nieuwe imperialisme. De kapitalisten gingen niet meer landen veroveren met koloniale legers, maar door bedrijven op te kopen. Vooral de Amerikanen gingen bedrijven opkopen en werden zo eigenaar van belangrijke sectoren. Neem bijvoorbeeld de auto industrie, die is in bezit van maar enkele grote ondernemingen. General Motors of Volkswagen zijn grote autobedrijven die veel kleinere autobedrijven in bezit hebben. De directeurs van dit soort bedrijven ''verdienen'' miljoenen euro's. Maar de top van de extreme salarissen worden nog steeds verdient in de bank wereld!

De banken zijn een belangrijk onderdeel van het kapitalistische systeem. Want alles dat om geld draait heeft een bank nodig. Als trouwe beschermers van het kapitalisme staan de banken klaar om het systeem te dienen. Maar als het gaat om uitbuiting en smerige praktijken zijn de banken net zo kapitalistisch als de rest. Ook tijdens de hypotheek crisis gedroegen veel banken zich asociaal door families uit hun woningen te zetten als ze hypotheek niet meer konden betalen. Het geld is voor de banken nog steeds alles en dat zal altijd zo blijven totdat ze genationaliseerd worden en niet meer onder controle van de kapitalistische klasse staan!

Aanhangers van het kapitalisme beweren dat het voor rijkdom zorgt. Inderdaad, het kapitalisme was nuttig vroeger. Maar die tijd is nu voorbij, het wordt tijd voor een alternatief. Zo'n alternatief bestaat en het heet socialisme. Helaas is het socialisme door sociaal democratisch verraad en stalinistische dictatuur erg onpopulair geworden. Dit is de schuld van rechtse sociaal democraten en totalitaire stalinisten die het socialisme nooit wouden bereiken. De sociaal democratie bekeerde zich volledig tot het kapitalisme, een sociaal democraat zal tegenwoordig niet meer de arbeiders steunen tegen het kapitalisme. Want een brave sociaal democraat moet ''regeringsverantwoordelijkheid'' tonen en ''compromissen'' sluiten met het kapitalisme!

In deze tijden van crisis willen de aanhangers van het kapitalisme opnieuw dat de arbeiders opdraaien voor de kosten. Studenten en ouderen merken het al. Vroeger konden studenten gratis reizen met het openbaar vervoer. Dat is nu afgeschaft, verder krijgen ouderen minder pensioen. Ondertussen worden wel 37 straaljagers gekocht met een waarde van 4,5 miljard euro. De rechtse premier van Nederland zet de aanval in, maar hij is niet alleen. Overal in de wereld willen rechtse politici de kosten van de crisis weer schuiven naar de werkende klasse. Liberalen, conservatieven en sociaal democraten willen dat de klasse die geen bezit heeft en haar arbeid moet verkopen, opdraait voor de fouten van het kapitalisme. Daarom is het kapitalisme misdadig en daarom moet het WEG!! 

De piramide van het kapitalisme:

Bovenaan staat het geld, 

daaronder de koningen en presidenten

weer daaronder de reactionaire religieuze leiders,

dan het militair en de heersende klasse! 

Arbeiders moeten de hele piramide dragen!

Dwangarbeid in Amsterdam nog erger dan gedacht

Het Amsterdamse actiecomité Dwangarbeid Nee presenteerde tijdens het Amsterdamse vakbondscafé van 25 oktober een rapport met de lange titel “Rapport over arbeidsbemiddeling, vrijwilligerswerk en dwangarbeid in de gemeente Amsterdam. Een verslag van ervaringen met de ‘stille revolutie’ in de tweede helft van 2012 en in 2013. Op de spreekuren van belangenorganisaties, bij strijdorganisaties als Doorbraak en bij vakbonden komen schrijnende verhalen binnen over misstanden die heersen in de dwangarbeidsprojecten. Slechte werkomstandigheden, intimidatie, vernederingen, dreiging met stopzetting van de uitkering als men niet constant naar de pijpen van de werkmeesters danst, en vaak zelfs daadwerkelijke kortingen of stopzettingen van de uitkering voor de meest futiele ‘overtredingen’ van de zeer strenge regels. In dergelijke projecten leert men vaak niets en ze dragen dan ook op geen enkele manier bij aan de kansen op de arbeidsmarkt. Wel verdienen anderen aan de arbeid van uitkeringsgerechtigden.

Artikel op de website van Doorbraak.eu 

Enkele leuke weetjes over rechtse mensen die dwangarbeid steunen!

Mark Rutte:

1. Minister-president van Nederland. Zijn regeringbevoordeelt de rijken en benadeelt de armen. Dat gaat nog steeds door. Men wil nog steeds voor miljarden euro’s bezuinigen, onder meer op de sociale werkvoorziening en op de bijstand. En de banken en topmanagers worden ondertussen door de regering in de watten gelegd met miljarden euro’s steun. Stelen van de armen en doorgeven aan de rijken dus.Mark Rutte:

2. Deze man ontkent botweg dat er armoede is in Nederland. Hij moet het land besturen, maar kent de werkelijkheid niet. Hij heeft zelf een riant inkomen en nog nooit hoeven te leven van een bijstandsuitkering. Maar wij weten wat het is om weinig of zelfs geen geld te hebben.

3. Deze man is ooit door de rechter veroordeeld tot racisme. Vroeger, toen hij nog staatssecretaris was, adviseerde hij namelijk om alle ongeveer 25 duizend Somaliërs in Nederland via de gemeentelijke basisadministratie op te sporen en te controleren op fraude met bijstandsuitkeringen. De rechter verbood deze vorm van discriminatie, maar de jacht op mensen met een bijstandsuitkering gaat door. Daarbij zijn vooral “allochtone” werklozen verdacht, in de ogen van ambtenaren en bestuurders.

Jan-Jaap de Haan:

1. Deze wethouder van het gemeentebestuur van Leiden zorgt ervoor dat wie niet werkt ook niet eet. Leidse bijstandsgerechtigden worden door hem verplicht om wekenlang of zelfs maandenlang onbetaald werk te verrichten in het Participatiecentrum, hier in het gebouw van de DZB. Daarmee wordt het wettelijk minimumloon ontdoken en arbeidsrechten uitgehold. Wie die dwangarbeid weigert, wordt gekort op zijn uitkering, met straffen tot 100 procent korting voor een maand of meer.

2. Deze man is er verantwoordelijk voor dat mensen met een bijstandsuitkering voortaan geen fiets of computer meer krijgen als broodnodig extraatje in het kader van het minimabeleid. Zelf heeft hij een hoog maandinkomen, maar de armen moeten op een houtje bijten.

3. Deze man heeft werkloze kamerbewoners in Leiden bestolen. Hij heeft hun bijstandsuitkering gekort met meer dan 10 procent. Met dat geld betaalt hij nu het reïntegratiecircus waar mensen worden rondgepompt van uitkering naar onbetaald werk naar flexwerk naar werkloosheid naar onbetaald werk. Zo beschouwd betalen de werklozen via hun uitkering mee aan het dwangarbeidsysteem.

Bas van Drooge:

1. Deze man is de baas van de DZB. Onder zijn leiding is het dwangarbeidcentrum hier van de grond gekomen. Daar moeten werklozen schroeven, sponzen, shampoo, tandpasta en handschoenen inpakken. Verplicht en onbetaald, zonder arbeidscontract, zonder cao, zonder arbeidsrechten. Hij werkt mee aan het uithollen van het wettelijk minimumloon en aan het verrijken van bedrijven als C1000, Action en Lidl. Die maken winst over de ruggen van de werkende werklozen.

2. Deze DZB-directeur laat werklozen dwangarbeid verrichten onder het minimumloon. Zo ontstaat verdringing op de arbeidsmarkt. Bedrijven streven altijd naar een zo hoog mogelijke winst. De bazen maken liever gebruik van goedkopere arbeiders dan minder goedkope. Dus ze ontslaan arbeiders met een contract en minstens het minimumloon en vervangen die door werkende werklozen die geen contract hebben, dus rechteloos zijn gemaakt, en alleen maar een uitkering krijgen. Deze man zet dus een heleboel rechten op het spel waarvoor de arbeidersbeweging jarenlang heeft gevochten.

3. Deze man is baas van de sociale werkvoorziening. Een heleboel mensen in de WSW dreigen door de bezuinigingen ontslagen te worden. Ook hier bij de DZB. Het valt te verwachten dat ze geen baan bij een gewone baas zullen vinden. Want bazen nemen liever geen mensen aan met een arbeidsbeperking. Dus de WSW-ers dreigen werkloos te worden en in de bijstand terecht te komen. Dan zullen ze verplicht zijn om in een dwangarbeidcentrum als hier gratis te werken.

Emiel Gommans:

1. Deze man is een van de werkbegeleiders in het dwangarbeidcentrum. Vroeger hebben sommigen van hen in gevangenissen gewerkt, als bewakers. Nu houden ze werklozen in de gaten. Ze gaan met de werklozen om alsof het kleuters zijn, en alsof het mensen zijn die niet deugen en die onderdanig gemaakt moeten worden. Maar als deze man ook werkloos wordt, bijvoorbeeld door de bezuinigingen, en een bijstandsuitkering moet aanvragen, dan komt hij ook in het dwangarbeidcentrum terecht. Maar dan wel als werkloze. Dat moet hij niet vergeten.

2. Begeleiders als deze man verplichten de werklozen in het dwangarbeidcentrum om Nederlands te praten, ook met hun collega’s en met hun landgenoten. Praten ze bijvoorbeeld Arabisch, dan kunnen ze worden gekort op hun uitkering. Wat is dat voor onzin om mensen hun inkomen af te pakken, alleen maar omdat ze een keer een andere taal praten? Het lijkt wel een strafkamp, dat dwangarbeidcentrum!

Dwangarbeid bestaat, ook in Nederland!