SP en FNV moeten verzet tegen bezuinigingen leiden!

Na de nationalisatie van de SNS Bank (die kreeg 4 miljard, zij wel), kwam er nieuwe bezuinigingsronde van, hé, ook weer 4 miljard. Het kabinet heeft besloten om dit jaar niet extra te bezuinigen, maar gaat daar volgend jaar onverdroten mee verder. Mensen hebben geen of weinig geld om uit te geven. Dus de economie blijft krimpen. Er is geen economische raketgeleerde voor nodig om te voorspellen dat er de komende jaren geen economische groei komt. En dat de inkomens jaren zullen blijven dalen.

Een artikel door Pieter Brans - Socialistisch Alternatief 

Vanuit de media klinkt voordurend tromgeroffel over de noodzaak van bezuinigingen en de onvermijdelijkheid van “hervormingen” (dat zijn altijd verdere verslechteringen). Je hoort nooit iets over een mogelijk alternatief. En zeker niet over een socialistisch alternatief. Dat is logisch. De media zijn stevig in handen van de heersende elite. Maar je hoort zelfs weinig tot niets over de gevolgen van de bezuinigingen. In Amsterdam steeg het aantal zelfmoorden van 73 naar 106 van 2007 tot 2011. Landelijk is er ook een stijging van 20%.

De lijn die klinkt vanuit de media over Griekenland en andere landen in Zuid-Europa is: verzet leidt tot geweld en is zinloos. En zolang het verzet in Griekenland, Spanje en Italië door een gebrek aan leiding weinig effect lijkt te hebben, hebben de mensen in Noord-Europa de neiging thuis te blijven. Maar het is duidelijk dat het gebrek aan collectieve oplossingen de individuele wanhoop (en dus ook de zelfmoordcijfers) in de hand werkt.

In plaats van het verzet tegen bezuinigingen, armoede en werkloosheid vorm te geven, onderhandelt de FNV top met het kabinet over een sociaal akkoord. Een strategische misser. Politiek staat dit kabinet zwak. Het moet steeds op zoek naar een meerderheid. Maar zoals Arie Slob van de Christen Unie het stelde: vroeger was meedoen winnen, nu is het verliezen. Elke keer dat partijen dit kabinet aan een meerderheid helpen voor nieuwe bezuinigingen, verliezen ze steun. Dat kan niet eeuwig zo doorgaan.

Bij de verkiezingen vorig jaar slaagde de PvdA er met hulp van de media in om een naderende verkiezingsoverwinning van de SP te kapen. De PvdA deed daarmee niets nieuws. Het won de verkiezingen in de laatste drie weken met een links geluid en een nieuwe kop. En ging rechts regeren. De SP leiding liet zich helaas in de berm drukken, door zijn bereidheid tot bezuinigen (10 miljard) en door vroeg in de campagne het standpunt van 65 blijft 65 los te laten.

Je zou verwachten dat de SP alles op alles zou zetten om de politieke steun in de orde van 30-35 zetels die de partij zomer 2012 had, weer terug te vinden. En eerlijk gezegd geeft de PvdA daar ook alle gelegenheid voor. De teleurstelling onder PvdA kiezers is enorm. Vooral oudere kiezers voelen zich massaal bedonderd door de flinke achteruitgang in hun inkomens. Maar vreemd genoeg heeft de SP-leiding zich na de verkiezingen juist opvallend koest gehouden.

De gaten in het kabinetsbeleid zijn gigantisch groot. De bezuinigingen zijn zo extreem (kinderopvang, ouderenzorg, nullijn, ontslagbeperking) dat het praktisch moeilijk is om ze door te voeren. De bezuinigingen maken meer kapot dan ze lief is. Zelfs de werkgevers betwijfelen of beperking van de WW wel zo’n goed idee is. De argumenten klinken steeds holler. Het kabinet zegt te bezuinigen om de schulden niet naar de toekomst door te schuiven. Maar het wordt steeds duidelijker dat de jongeren juist geen toekomst hebben door werkloosheid, slecht onderwijs en het gebrek aan sociale zekerheid. Zelfs van hun pensioenen die nu zogenaamd veilig gesteld moeten worden door de ouderen te beroven, krijgen ze waarschijnlijk weinig te zien. Tegen de tijd dat ze daar aan toe zijn, is doorwerken tot boven de 70 waarschijnlijk de regel.

De politieke steun voor het kabinet brokkelt in hoog tempo af. De SP staat tegenover een elftal zonder leiding, met veel wisselspelers, dat met weinig overtuiging voetbalt. Waar blijft het eerste doelpunt? Het gevaar dreigt zelfs dat rechts het verzet kaapt: Wilders slaat al op de trom met zijn “verzetssite” en noemt 2013 “een zwart jaar”. Met zijn pleidooi voor belastingverlagingen en slim bezuinigen probeert hij mensen voor de kar van zijn partij te spannen en het gevaar is groot dat hij dat hem dat onder de huidige omstandigheden en de afwezigheid van de SP en FNV in de strijd tegen de bezuinigingen, voor een deel nog gaat lukken ook.

Op zaterdag 6 april is er van 12:00 tot 15:00 uur op het Malieveld in Den Haag een grote manifestatie tegen de bezuinigingen op de thuiszorg en het opheffen van 100.000 banen in deze sector. Laat het een keerpunt zijn en het begin van het verzet. Wij willen geen sociaal akkoord met verdere verslechteringen en een paar kleine krenten. Wij willen effectief verzet. Wij willen toewerken naar 24-uurs staking om dit kabinet ten val te brengen.

Wij willen een andere politiek van de SP. De SP moet politiek uiting geven aan het verzet tegen dit kabinet en de bezuinigingen. Het is nu of nooit. Je kunt als je als linkse politieke partij niet twee keer de kaas van het brood laten eten. De SP moet het verzet politiek vorm geven en werken aan een alternatief. De bezuinigingsmaatschappij van Brussel, de VVD en PvdA is voor ouderen, flexwerkers, thuiszorgmedewerkers, jongeren, bouwvakkers, havenarbeiders, mensen met kinderen, kortom voor iedereen een ramp.

De woede neemt toe. Nu leidt het vaak nog tot individuele ellende. Maar we zullen de eerste uitingen van die kwaadheid op straat gaan zien. Onder brede lagen van de bevolking steun is voor acties. Het zal er op aankomen om de strijd verder te organiseren en ook op het politieke terrein te voeren. Dat zou pas echte paniek veroorzaken bij het kamp van werkgevers en gevestigde politici. Allemaal samen, tegen de bezuinigingen, ellende en onrechtvaardigheid. Voor een links alternatief voor de kapitalistische crisis!

Cyprus in neoliberale ellende

De Republiek Cyprus zit net als de rest van Zuid Europa in een diepe crisis. Het kapitalisme eist strenge neoliberale politiek en was niet blij met de vorige president van het eiland. Deze reformistische schijn-communist van de Progressieve Partij van de het Werkende Volk, was in de ogen van de EU te traag met het invoeren van harde bezuinigingen  De verkiezingen van 2013 werden dan ook gevoerd met bangmakerij. Rechtse krachten verenigde zich door de Cyprische kiezer bang te maken voor de toekomst. Men dreigde met faillissement en armoede als men niet de EU bezuinigingen zou steunen. Hierdoor kon de rechtse partij; ''Democratische Samenkomst'' de presidentiële verkiezingen winnen!

Maar ook andere factoren speelde een rol in de overwinning van rechts. De Progressieve Partij van het Werkende Volk ( AKEL ) is volgens haar statuten een communistische partij. Echter de partij stelde zich reformistisch op en volgde trouw de wetten van een markt dictatuur. De communisten op Cyprus bleken helemaal geen gevaar te zijn voor de Europese markten. Demetris Christofias was de vorige president van Cyprus en zijn bewind was doodnormaal kapitalistisch, niet revolutionair en al helemaal niet socialistisch!

Hierdoor zagen de kiezers het verschil niet meer tussen de AKEL en DISY ( Democratische Samenkomst ). Ook de sociaal democratische oppositie bood geen linkse alternatieven. Alle politieke partijen op Cyprus hebben een kapitalistisch programma en beleid gevoerd. Bij de laatste verkiezingen stemde dan ook 78% van de kiezers, vergelijk dat met 2006 en 2001 toen kwam nog 86% en 91% stemmen! 

Om de situatie nog erger te maken besloot de regering om de spaarders te laten boeten voor de crisis in Cyprus. Er wordt een spaarders heffing ingevoerd. Spaarders met meer dan 100.000 euro betalen 9,9% en mensen met minder dan 100.000 betalen 6.75%. Natuurlijk ontstond meteen een bank run van duizenden arbeiders, die hun geld probeerde van de banken te halen. We praten hier niet over rijken of elitaire kapitalisten, maar over arbeiders die 6.75% ( of 9,9% ) van hun spaargeld zien verdwijnen. Gelukkig werd dit asociale plan door het parlement op 19-03-2013 verworpen. De vraag is echter wat de EU hierop te zeggen heeft?

De woede onder de Cyprische arbeiders groeit. Ze vinden het oneerlijk dat ze moeten betalen voor de crisis die het wereldwijde kapitalisme veroorzaakt. Cyprische arbeiders hebben de kracht om deze asociale regering omver te werpen. Massieve stakingen en demonstraties kunnen een einde maken aan de rechtse regering. Vertrouwen op de parlementaire politici zit er niet in. Alleen de arbeidersklasse is in de staat om veranderingen door te voeren. Maar daarvoor is een arbeiderspartij nodig en de AKEL kan die rol niet meer vervullen. 

Om radicaal links te verenigen is in 2011 een nieuwe linkse groep opgericht. Het Comité voor Radicaal Linkse Samenkomst ( ERAS ) probeert een radicaal links alternatief te bieden op de ellende die de markten en hun parlementair democraten veroorzaakt hebben. ERAS kan een alternatief bieden als ze met een duidelijk socialistisch programma komen. Met duidelijke eisen en een anti-kapitalistisch programma kunnen veel stemmen gewonnen worden. Men moet de AKEL ontmaskeren als een kapitalistische partij en de neoliberale ellende van DISY blootstellen!

Jongeren zullen een belangrijke rol spelen in het verzet. Want de jeugd zal hard geraakt worden door de bezuinigingen. Daarom moeten jongeren een belangrijke rol spelen in het verzet tegen de overheid en de bezuinigingen. Het geld moet gehaald worden bij de rijken en de elite van Cyprus. Want die zijn er best. Neem maar John Fredriksen, een rijke kapitalist van Noorse afkomst maar met een Cyprisch paspoort. Hij bezit 10 miljard euro en is rijk geworden door olie transport en vracht transport. Een andere Cyprische kapitalist is Suat İrfan Günsel. Deze Turks-Cyprische rijkaard bezit 1 miljard euro. Goed hij is armer dan John Fredriksen, maar ook met 1 miljard euro is Günsel één van de rijkste mensen op Noord Cyprus. Deze twee kapitalisten zijn slechts de top van de rijken. Wat vooral opvalt is het feit dat buitenlandse rijken graag Cyprisch worden. Misschien omdat de belastingen laag zijn om zaken te doen? Ook de inkomstenbelasting zal wel niet zo hoog zijn als in Nederland. 

Echter het geld wordt niet gehaald bij de rijken. De rechtse overheid haalt het geld bij de spaarders, juist bij de zuinige mensen die geld opzij leggen. 10% rooft de overheid van de spaarders weg, is het niet logisch dat arbeiders proberen om hun geld van de Cyprische banken te halen? Stel dat iemand 50.000 euro gespaard heeft, dan moet die persoon opeens 3300 euro afstaan aan de staat! 

Wat Cyprus nodig heeft is een arbeiderspartij. Of ERAS die rol kan vervullen moet nog duidelijk worden. Wel is duidelijk dat er nood is aan een anti-kapitalistisch alternatief op de dictatuur van de EU en de markten. De pseudo-communisten hebben al getoond dat ze trouw zijn aan de wetten van het kapitalisme, op hun is niet te vertrouwen. Ook de rechtse conservatieven van DISY tonen trouwheid aan het kapitaal. De sociaal democratische oppositie biedt ook niets beters. Alle parlementaire partijen willen het zelfde: Dat de Cyprische arbeider betaald voor de kapitalistische crisis! 

De AKEL is opgericht in 1926 als een communistische partij.

In werkelijkheid toont de AKEL zich helemaal niet revolutionair socialistisch!

* Update: Op 19-03-2013 heeft het parlement van Cyprus het EU-reddingsplan verworpen. Volgens dat plan moeten spaarders een eenmalige heffing betalen. Voorafgaand aan de stemming stond al vrijwel vast dat het plan het niet zou halen, ondanks een poging van de centrum-rechtse overheid om dit plan door te voeren!

PvdA leiding steunt verdere asociale bezuinigingen

De neoliberale partijleiding van de PvdA heeft nog meer asociale bezuinigingen gesteund. Ze kregen daarbij steun van de partijleden die ondanks hun kritiek toch steun gaven aan de neoliberale plannen van Diederik Samsom en Mark Rutte. In plaats van te strijden tegen de enorme aanvallen op de levensstandaard van arbeiders, kiezen de PvdA leden weer voor ''regeringsverantwoordelijkheid''. Revolutionair Socialistische Media keurt dit ten strengste af en hoopt dat deze wandaad de ogen van veel linkse stemmers zal openen!

In november 2012 waarschuwde USP-RSM voor de pseudo-linkse taal van Diederik Samsom. Revolutionair socialisten wisten al dat hij geen linkse koers zou gaan varen. Echter de linkse stemmer raakte helemaal in de ban van die charismatische Samsom en zijn ''duidelijke'' taal. Die duidelijke taal van ''Sterk en Sociaal Nederland'' viel bij veel mensen in de smaak. Men vergat totaal dat de PvdA al eerder samengewerkt had met de VVD. Toen de verkiezingen gewonnen werden door de VVD, deed de PvdA precies wat het kapitalisme van haar eiste. Ze onderwierp zich aan de neoliberale eisen van de markten en het internationale kapitaal!

Maar ook de VVD ( de partij die de boel op orde zou brengen ) heeft flink wat steun verloren. Het kapitalisme wil namelijk drastische aanvallen uitvoeren op de levensstandaard van arbeiders. Mark Rutte is echter te langzaam en blijkbaar te incompetent. De neoliberale ster van de VVD, Hans Wiegel zegt; 'Het is zo dat je van het huidige kabinet niets hoort, niets ziet',  zei Wiegel in het ochtendprogramma. 'Ministers hollen in en uit, maar een verhaal van: die kant gaan we uit met Nederland, daar zullen we terecht komt. Dat mis ik.'

Ondanks de kritische aard van veel PvdA leden steunt de partijleiding toch de asociale bezuinigingen. Vooral de sociaal zwakkeren zullen het lastig krijgen en mensen die door hun handicap niet snel een baan krijgen. Ondertussen is de arbeidsmarkt zo radicaal geworden dat steeds meer mensen uitvallen. De eisen die de kapitalisten stellen aan hun arbeiders zijn nauwelijks nog haalbaar. Neem bijvoorbeeld het feit dat iedereen flexibel moet denken, sterke sociale vaardigheden moet bezitten en veel taken tegelijk moet kunnen uitvoeren. Dat allemaal omdat men wil concurreren met landen zoals China en India. Men wil werken volgens absolute efficiëntie en de menselijke waarden tot een minimum beperken. De PvdA heeft daar geen moeite mee, want die hebben zich al 23 jaar geleden overgeven aan de vrije markt dictatuur! 

Sociaal democratisch is de PvdA niet eens meer te noemen. De echte sociaal democraten zijn de leden van de SP. Dat is niet positief want de SP hoort socialistisch van aard te zijn en niet sociaal democratisch. Helaas toont de werkelijkheid een ander verhaal. De partijleiding van de ''Socialistische'' Partij spreekt van een ''menselijker en socialer Nederland'' dat komt zeer overeen met de PvdA propaganda van een ''sterk en sociaal Nederland'' 

Ook wordt er nooit over socialisme, arbeiders zelf-bestuur en een democratische planeconomie gepraat. Het is allemaal maar ''maak de boel menselijker en socialer''. Daarmee laat de SP zien dat de partijleiding er niet op uit is om een socialistische raden-democratie in te voeren. Ook de pro-monarchistische houding van veel SP leiders is zorgelijk. Slechts enkele SP leden van de tweede kamer weigeren om trouw te zweren aan de nieuwe koning ( Willem Alexander ). Terwijl alle socialisten principieel tegen de monarchie moeten zijn! 

Mensen met een sociale huurwoningen vrezen de toekomst. De PvdA wil namelijk dat alleen arbeiders met een laag inkomen ( minder dan 30.000 euro per jaar ) in aanmerking komen voor een sociale huurwoning. Echter veel huurwoningen in de particuliere huursector kosten al snel 900 tot 1000 euro per maand aan huur. Dat kunnen veel arbeiders met een modaal inkomen niet betalen. Voor de modale arbeider zullen er pijnlijke jaren aanbreken. Dit terwijl de rijken en de economische elite, zoals gewoonlijk met rust gelaten worden! 

Aangezien de parlementaire democratie zeer beperkt is, kunnen de arbeiders weinig doen. Pas in 2016 mogen ze weer een kruisje zetten op een stembiljet. Maar tot die tijd moeten ze gehoorzamen en toekijken hoe de VVD en PvdA de dictatuur van het kapitalisme doorvoert. Daarom vinden revolutionair socialisten dat de parlementaire democratie afgeschaft moet worden. In haar plaats moet een raden-democratie komen, een echte democratie waarin arbeidersraden het voor het zeggen hebben. Deze raden staan onder directe controle van de arbeidersklasse. Want het is deze klasse, de klasse zonder bezit die de macht moet overnemen. Want op dit moment heerst de klasse met bezit ( de kapitalisten klasse ) en schuift de rekening voor hun wandaden naar de arbeiders en hun gezinnen! 

De PvdA en de SDAP

twee partijen die het kapitalisme 

goed van dienst waren!

Hervatting Koreaanse burgeroorlog?

De ''Democratische'' Volksrepubliek Korea heeft het ''staak het vuren'' van 1953 opgezegd. In theorie kan het stalinistische Noord Korea nu een aanval openen op zowel Zuid Korea als de Verenigde Staten van Amerika. Dit heeft allemaal ermee te maken, dat Zuid Korea en de VS een grootschalige oefening houden vlak voor de DMZ tussen Noord en Zuid Korea. Het paranoïde Noord Korea dreigt het zuiden te vernietigen mocht die oefening inderdaad plaatst vinden. Echter het noorden dreigt altijd wanneer het zuiden iets doet wat Pyongyang niet leuk vindt. Tot nu toe bleef het bij wat dreigementen en wat kleine aanvallen, maar nu heeft Noord Korea het ''staak het vuren'' verdrag opgezegd. In de jaren 1994, 1996, 2003, 2006  en 2009 dreigde Noord Korea ook al zich niet meer te houden aan de eisen van dit verdrag! 

We kunnen met zekerheid zeggen dat dit het werk is van de Kim Jong Il garde. De rol van Kim Jong Un hierin is ( nog ) onbekend, wel weten we dat Noord Korea onder Kim Il Sung zich aan het verdrag hield. Pas na diens dood begon het noorden zich agressiever op te stellen. Het was Kim Jong Il die de politiek van ''het militair eerst'' invoerde. Dat houdt in dat militairen gezien worden als de revolutionaire voorhoede van het volk. Dit is niet alleen totaal anti-communistisch, maar ook anti-socialistisch. Want de enigste revolutionaire voorhoede zijn de arbeiders. Echter in het totalitaire Noord Korea zijn de militairen verheven tot voorhoede. Een logische zet, want de Kim familie heeft het militair nodig om aan de macht te blijven! 

De recente agressie van Noord Korea kan ook een reactie zijn op de hardheid van de Zuid Koreaanse politiek. In de vorige jaren gedroeg Zuid Korea zich tolerant en bleef respectvol tegenover Noord Korea. Zelfs toen het noorden een aanval opende op Zuid Koreaans gebied, bleef het zuiden rustig. Echter de laatste jaren is de anti-noordelijke retoriek gegroeid. Naast de klassieke anticommunistische taal van conservatieven, vindt nu ook de Zuid Koreaanse arbeidersklasse dat men zich harder moet opstellen tegenover Noord Korea. De eerste vrouwelijke president van het land ( en dochter van dictator Park ) zal misschien wel een hardere lijn volgen dan haar voorgangers! 

In het noorden gaat het lijden door. De wrede juche monarchie is het perfecte voorbeeld van stalinistische degeneratie. Toen de ''Democratische'' Volksrepubliek Korea werd gesticht was het land een klassieke misvormde ''arbeiders-staat''. Dat houdt in dat de economie in dienst stond van de gemeenschap en niet draaide op kapitalistische principes. Dankzij deze planeconomie kon Noord Korea zich sneller herstellen dan Zuid Korea na de burgeroorlog. Echter de bureaucratische dictatuur en het wegvallen van de Sovjet-Unie zorgde voor een economische crisis!

Kim Il Sung liet in de jaren 70 het marxisme leninisme ( stalinisme ) afschaven. Bijna dertig jaar was het noorden een volksrepubliek volgens de principes van het klassieke stalinisme. Maar Kim Il Sung had zijn eigen stalinistische ideologie ontwikkeld en deze juche ideologie verving het officiële marxisme leninisme in 1972. Karl Marx en Vladimir Lenin verdwenen dan ook heel snel uit het Noord Koreaanse leven. Hun boeken werden niet meer verkocht en portretten van de twee communistische denkers langzaam verwijderd uit het  Noord Koreaanse straatbeeld. De laatste twee portretten van Karl Marx en Vladimir Lenin verdwenen in 2012. In het huidige Noord Korea zijn alle verwijzingen naar het marxisme leninisme verdwenen!

Hugo Chavez, de dood van een icoon

Hij was een icoon net als Che Guevara. Een leider die controversieel was, maar die de liefde van miljoenen arme mensen kreeg. Hugo Chavez, leider van de Boliviaanse Republiek Venezuela stierf op 5 maart 2013 aan een massieve hartaanval. De zieke president vocht al twee jaar tegen kanker en na vele operaties werd een zware hartaanval hem fataal. Volgens de staatsmedia waren zijn laatste woorden ''Ik wil niet sterven, laat mij niet sterven''. Helaas voor Hugo Chavez gaf zijn lichaam de strijd op! 

Venezuela  leerde Hugo Chavez in 1992 kennen als 38 jarige militaire leider. Hij probeerde een staatsgreep tegen de neoliberale president Carlos Perez, die zijn verkiezingsbeloftes had gebroken en die het leger op stakende arbeiders had gestuurd. Tijdens brute gevechten tussen militairen en arbeiders werden 3.000 demonstranten vermoord. Hugo Chavez was totaal van slag door dit bloedbad en besloot om samen met enkele officieren een staatsgreep te plegen. 

Echter de staatsgreep mislukte door de corruptie, slecht planning en pure pech. Het Venezolaanse leger besloot om de rechtse president loyaal te blijven. Hugo Chavez besloot om zich over te geven en gaf het bevel aan zijn mannen om geen verzet meer te bieden. Op televisie verklaarde Chavez waarom hij in opstand was gekomen. Hierdoor kreeg hij heel wat sympathie, want velen hadden genoeg van Carlos Perez!

Diezelfde Perez werd door de regering in 1993 afgezet, toen hij probeerde staatsgeld over te maken naar een organisatie die hij steunde.  Rafael Antonio Caldera werd zijn opvolger. Het was Caldera die Hugo Chavez uit de gevangenis haalde. Die kwam vrij, maar mocht niet meer terug naar het militair. Voor Chavez was dat geen probleem, hij begon zich te richten op het presidentsschap en stichtte een eigen politieke beweging. Deze beweging kreeg de naam; Vijfde Republikeinse Beweging en baseerde zich vooral op het linkse populisme, Venezolaans nationalisme en idealisme. Anders dan de dogmatische Communistische Partij van Venezuela  was de Vijfde Republikeinse Beweging helemaal gericht op het charisma en de persoonlijkheid van Hugo Chavez. Het was zijn persoonlijkheid die hem enorm veel steun opleverde!

Chavez toonde zich solidair met de zwakkeren en de armen. Iets wat de vorige presidenten nooit gedaan hadden. Democratie was iets voor de rijken in Venezeula en de opkomst bij de verkiezingen waren nooit hoog. Veel armen voelde niets voor de politici, die toch alleen maar de rijken en het kapitalisme van dienst waren. Dat veranderde echter in 1998. Hugo Chavez ging persoonlijk naar de krottenwijken en gebruikte zijn talent om massieve toespraken te houden. Met revolutionaire taalgebruik wist hij de armen aan zijn kant te krijgen. Op 6 december 1998, won Hugo Chavez met 56% van alle stemmen de verkiezingen! 

Dit was een grote shock voor de heersende elite. Die hadden nooit gedacht een dat een ex-militair van armoedige afkomst in staat zou zijn om president te worden. De media was daarom ook erg anti-Chavez. Venezuela kent acht televisie stations, daarvan zijn zeven privé bezit. Hugo Chavez merkte al snel dat de media niet aan zijn kant stond. De heersende klasse gebruikte de media om leugens en onwaarheden te verspreiden. Alleen de staats-zender bood de nieuwe president een kans om zijn boodschap te verkondigen! 

Zijn eerste drie jaar als president waren gematigd van aard. Zijn regering kan vergeleken worden met een klassieke sociaal democratische overheid. De staat begon weer invloed uit te  oefenen op de economie en er werd geld uitgegeven voor nieuwe sociale programma's. Hugo Chavez geloofde toen nog dat het kapitalisme noodzakelijk was en slechts hervormd moest worden. Later zou hij pleiten voor echt socialisme, hoewel hij nooit de macht van de heersende klasse volledig vernietigde in Venezuela! 

De rijken en hun elitaire politici waren niet blij met de populistische politiek van Chavez. Vooral het feit dat ze geen controle hadden over de politiek van Venezuela was voor hun een doorn in het oog. Dus werd in het geheim een rechtse staatsgreep gepland. We kunnen er gif op nemen dat de Verenigde Staten van Amerika op de hoogte was van deze staatsgreep. Want het was de VS, die de coup vanaf het eerste minuut steunde. Dat de Amerikanen rechtse staatsgrepen in Latijn Amerika steunde is algemeen bekend. In 1973 steunde de CIA de staatsgreep van Pinochet tegen de linkse president Salvador Allende van Chili! 

Op 11 April 2002, vielen anti-Chavez militairen het presidentiële paleis aan. Hugo Chavez werd gevangen genomen en zijn regering ontbonden. De militairen beweerde dat Chavez een gevaar voor Venezuela was, maar het volk wist beter. Men zag al snel dat de rijken en de heersende klasse achter de staatsgreep zaten. Want zeven van de acht televisie zenders steunde de coup en beweerde dat de aanhanger van Chavez, allemaal ''gewelddadig'' waren en ''gevaarlijk dictatoriaal''. 

Echter het volk liet Chavez niet in de steek. Honderdduizenden kwamen naar de hoofdstad om te demonstreren tegen de staatsgreep. Het leger was enorm verrast door het enorme aantal van mensen. De anti-Chavez media manipuleerde de beelden en zette de demonstranten neer als ''bewapende bendes'' die mensen aanvielen die de staatsgreep steunde. Want die waren er ook, mensen die vanaf het eerste moment anti-Chavez waren. Meestal behoorde die groep tot de rijkere middenklasse of de hogere elite. Studenten van rijke families kwamen op straat om hun steun te laten zien aan de staatsgreep. De media deed extreem haar best om de anti-Chavez demonstranten neer te zetten als aanhangers van de Venezolaanse democratie! 

De Verenigde Staten van Amerika steunde de staatsgreep meteen. President George W Bush toonde zich solidair met de anti-Chavez staatsgreep en erkende de nieuwe president Pedro Francisco Carmona. Deze Carmona was een rijke zakenman en natuurlijk geen vriend van Hugo Chavez. Hij werd op 11 April 2002, president van Venezuela. Echter de protesten gingen door. De pro-Chavez demonstranten groeide en ondanks de flinke hetze van de media tegen Hugo Chavez bleef het volk hem steunen. Er was een duidelijk verschil in sociale klasse. De anti-Chavez demonstranten die de staatsgreep steunde behoorde tot de hogere middenklasse en bourgeoisie. Terwijl de pro-Chavez demonstranten allemaal uit de lagere sociale klasse kwamen zoals de armoede klasse en de arbeiders klasse. 

Na 48 uur verloren de militairen hun moed. Ze zagen in dat de pro-Chavez demonstranten groter en groter werden. Om een bloedbad te voorkomen werd Francisco Carmona gevangen genomen. Hij wist echter te ontsnappen en zocht toevlucht in de Colombiaanse ambassade. Uiteindelijk zou hij vluchten naar de VS om daar in ballingschap te leven. Hugo Chavez werd vrij gelaten en keerde terug naar het presidentiële paleis, de staatsgreep was mislukt!    

El Universal, El Nacional, El Nuevo País, Globovisión, Televen, CMT en RCTV waren de zeven televisie zenders die anti-Chavez waren en dat tot zijn dood in 2013 bleven. Hugo Chavez had de hele media tegen zich. Toch kwam hij terug en toonde de wereld, dat de rechtse staatsgreep mislukt was. De zender RCTV zou in 2007 haar vergunning kwijt raken om te mogen zenden. Natuurlijk brulde de andere media zenders toen, dat Chavez een smerige ''dictator'' was en dat hij de vrijheid van meningsuiting niet respecteerde. Dit terwijl RCTV tijdens de staatsgreep van 2002 erg anti-Chavez was en enorm veel leugens en onwaarheden verspreidde om het volk anti-Chavez te maken!

Na de mislukte staatsgreep begon Hugo Chavez de staatsmedia te gebruiken tegen zijn politieke tegenstanders. Natuurlijk kreeg hij weer kritiek van de zeven privé zenders, die hem beschuldigde van het misbruiken van de staatstelevisie. Dit terwijl El Universal, El Nacional, El Nuevo País, Globovisión, Televen, CMT en RCTV elke dag bezig waren met anti-socialistische propaganda. De relatie tussen president en media werd bitter slecht en Chavez noemde de privé zenders ''marionetten van het kapitalisme en imperialisme''. 

In 2006 werd het land hernoemt. Tot dan droeg Venezuela de naam, Republiek Venezuela. Hugo Chavez maakte daar Boliviaanse Republiek Venezuela van. Ook begon hij met het verspreiden van zijn eigen ideologie  het Bolivarisme. Deze ideologie is een mix tussen links nationalisme, anti-imperialisme en oppositie tegen het IMF en de Verenigde Staten van Amerika. Het grote icoon werd Simon Bolivar, een vrijheidsstrijder die in geheel Latijn Amerika als held wordt geëerd. 

Hugo Chavez zocht bondgenootschappen  met landen die anti-VS waren. Dat waren vooral dictatoriale landen zoals Rusland, Belarus en Libië. De banden met de dictators; Poetin, Lukashenko en Gaddafi waren dan ook heel hecht. In Rusland kocht Chavez meer dan 100.000 AK-47's voor het leger. Venezuela bezit ook westerse F-16 jagers. Maar door de anti-VS houding van Chavez, blokkeerde de Amerikaanse overheid de verkoop van militaire onderdelen. Dus kocht hij nieuwe Russische Sukhoi Su-30 jagers. Ook in China is een verkoper van militair apparatuur geworden voor Venezuela!  

Met de oprichting van de Verenigde Socialistische Partij van Venezuela in 2007, begon Chavez meer te praten over het daadwerkelijke socialisme. Er kwamen meer nationalisaties tot grote woede van de bezittende klasse. RCTV verloor haar licentie om te mogen zenden, Hugo Chavez zei dat dit als straf was voor de leugens en onwaarheden die de zender since de coup van 2002 verspreiden. Ook voerde de overheid een media wet in, die de media dwong om de waarheid te zeggen. Natuurlijk waren de zenders El Universal, El Nacional, El Nuevo País, Globovisión, Televen en CMT daar niet blij mee. Anti-Chavez propaganda was dagelijks te zien in vorm van komedie, praatprogramma's en nieuws. Om deze anti-Chavez propaganda tegen te gaan werd de staatsmedia enorm uitgebreid. Hugo Chavez dulde geen kritiek van mensen die bij de overheid werkte. Iedereen moest zijn socialisme van de 21ste eeuw loyaal zijn. Natuurlijk speelde de anti-Chavez media daar weer graag op in door hem een ''dictator'' te noemen!

Eind 2007, wou Chavez een ''socialistische'' ( volgens Chavez ) grondwet invoeren. Op 2 December 2007, mochten de Venezolanen stemmen tijdens een referendum. De oppositie gebruikte weer hun studenten, die als ''verdedigers van de oude grondwet'' de straat opgingen om te demonstreren tegen het socialisme van de president. Echter ook in het Chavez kamp waren onzekerheden. Het gedoe rond RCTV speelde een grote rol. Uiteindelijk kozen veel Chavez aanhangers ervoor om niet te stemmen. Hierdoor was de opkomst net iets hoger dan 55%. De anti-Chavez oppositie kwam wel massief opdagen en versloeg Hugo Chavez met 51%. Dit was het eerste pijnlijke verlies voor de president. De oppositie vierde massaal feest en noemde het een ''overwinning van democratie''! 

Internationaal vocht Chavez een felle strijd tegen de Amerikaanse overheid. Hij moest niets hebben van de Amerikaanse oorlogspolitiek en was een felle criticus van George W Bush, die hij de duivel noemde. In Latijn Amerika bouwde hij een goede relatie met andere linkse presidenten. Vooral met Evo Morales van Bolivia waren de banden heel hecht. Morales was net als Chavez van inheemse afkomst en deelde zijn anti-imperialisme. Een grote tegenstander van Chave in Latijn Amerika, was Colombia. Dit land wordt nog steeds door rechtse presidenten bestuurd. Dat heeft allemaal te maken met de FARC-EP. De Revolutionaire Strijdkrachten van Colombia, vechten al sinds de jaren 60 tegen de Colombiaanse overheid. Hugo Chavez erkende de FARC-EP als een verzetsleger en niet als een terroristische groep. Hierdoor waren de banden met Colombia niet bepaald goed. Men noemde Chavez ook wel een ''FARC-EP sympathisant '  

Ook met Cuba waren de relaties goed. Hugo Chavez had een goede vriendschap met Fidel Castro. Hij en Chavez waren vaak bij elkaar op bezoek en toen Chavez ziek werd, vloog hij vaak naar Cuba voor behandelingen. De oude Fidel Castro is nu 86 jaar oud, Hugo Chavez werd slechts 58 jaar! 

Op economische vlak was de politiek van Hugo Chavez bureaucratisch en niet socialistisch. Genationaliseerde bedrijven kwamen onder staatstoezicht en niet onder arbeiderszelfbestuur. De arbeiders hadden niets te zeggen en moesten vaak met lege ogen toekijken hoe staats-bureaucraten er een bende van maakte. Stakingen werden brutaal neergeslagen door de politie, vakbondsleiders werden zelfs gearresteerd. Dit zorgde ervoor dat de rechtse oppositie, invloed begon te krijgen op de arbeiders-klasse. In het anti-Chavez kamp begon men pseudo-linkse propaganda te verspreiden. Waar men vroeger nog klassiek rechtse standpunten hanteerde, is de oppositie nu vooral bezig met dezelfde linkse retoriek als Hugo Chavez. Men kaart problemen aan die Chavez niet kon oplossen. Echter achter die pseudo-linkse taal, zit de neoliberale ideologie! 

Tijdens de Arabische Revoluties speelde Chavez een hypocriet spel. Hij bekritiseerde de Arabische dictaturen die pro-Amerikaans waren ( Tunesië en Egypte ), maar hij steunde juist weer die dictaturen die anti-Amerikaans waren ( Syrië en Libië ). Dictators zoals Ben Ali en Mubarak kregen veel kritiek van Chavez. Echter andere Arabische dictators zoals Gaddafi en Al-Assad noemde hij ''vrienden en humanisten''. Hij speelde hier het spel van ''Steun elk anti-imperialistische dictator''. Een spel dat hypocriet en contraproductief is! 

Voor de verkiezingen van Oktober 2012 was de populariteit van Chavez gedaald. Dankzij de pseudo-linkse taal van de oppositie en 14 jaar Chavez zonder socialisme, begonnen steeds meer mensen twijfels te krijgen. Ook sommige socialistische leiders die Chavez gesteund hadden besloten om zich los te maken van de Verenigde Socialistische Partij van Venezuela. Hugo Chavez noemde iedereen die kritiek op hem had een ''verrader'' en toonde steeds meer autoritaire neigingen. 

Hij verenigde alle pro-Chavez partijen in de Grote Patriottistische Eenheid. De oppositie verenigde zich in de Democratische Ronden Tafel van de Eenheid. Leider van de oppositie is de Henrique Capriles, een 40 jarige advocaat en natuurlijk lid van de bourgeoisie. Maar door zijn jonger uiterlijk en pseudo-links taalgebruik werd het een spannende strijd. Op economisch vlak wil Capriles een kapitalistisch vriendelijk beleid voeren, net zoals de pseudo-linkse Lula da Silva van Brazilië deed. Toch behield Hugo Chavez de populariteit die hij al 13 jaar bezat. Ondanks alle beperkingen en problemen, won hij de verkiezingen met 55.07%. Capriles krijgt echter snel een tweede kans. Want Hugo Chavez trok zich terug uit het openbare leven en de geruchten zeiden dat hij ernstig ziek was! 

De president toonde zich zeer weinig in het openbaar na oktober 2012. Rond het nieuwe jaar werd duidelijk dat zijn kanker terug gekeerd was. Chavez ging weer naar Cuba voor behandeling. Echter het zag er slecht uit. Eind februari werd bekend dat hij een infectie had opgelopen in zijn luchtwegen. Hierdoor kon hij zeer slecht ademen. De genadeklap kwam op 5 maart 2013. Een flinke hartaanval maakte een einde aan het kleurige leven van een icoon. Hugo Chavez's laatste woorden waren ''laat mij niet sterven'' echter zijn lichaam gaf de strijd op! 

Op vrijdag 8 maart zal Hugo Chavez begraven worden volgens katholieke normen. Want katholiek is Hugo Chavez altijd gebleven. Zijn dood veranderd hem in een icoon waar men nog jaren over zal praten. De bourgeoisie is blij met zijn dood en dat lieten ze ook merken. Hier en daar vierde anti-Chavez mensen feest. Echter het merendeel van Venezuela is in diepe rouw. Vooral bij de armen en de lagere sociale klasse heeft Hugo Chavez een heldenstatus. Omdat hij hun een betere toekomst beloofde, een socialistische toekomst die echter nog steeds niet waar gemaakt is!  

Er zullen nieuwe verkiezingen komen. Vermoedelijk wint de opvolger van Hugo Chavez deze verkiezingen  Maar met zekerheid is dat niet te zeggen. De Verenigde Socialistische Partij van Venezuela ( PSUV ) zal echter nooit het socialisme kunnen verwezenlijken. Deze partij is altijd al een instrument geweest voor Hugo Chavez. Ook binnen de partij hebben revolutionair socialisten gemerkt dat kritiek op ''de grote commandant'' taboe is. De meeste leden zijn staats-bureaucraten en dogmatische aanhangers van Chavez. Voor hun is de voormalige president een icoon en ze vereren hem als een godheid. Dit is geen gezonde manier van politiek voeren. Aangezien de PSUV niet in staat is om zich los te maken van het dogmatisme rond de persoonlijkheidscultus van Chavez, moet er een nieuwe arbeiderspartij opgericht worden! 

De oppositie weet dat de PSUV een grote aanhang heeft onder het volk. Maar ze hebben de tijd. Ze hoeven alleen maar te wachten voordat men het vertrouwen verliest in de partij van Chavez. Dan zal de oppositie toeslaan en de macht van de rijken en de elite herstellen. Want die dromen al weer van het moment waarop zij weer de totale macht hebben over Venezuela!  

Het icoon Hugo Chavez, 1999-2013

Socialistische Raden-Republiek der Nederlanden

''Onder het socialisme heb je geen vrijheid'' brullen libertarische websites. ''Socialisme betekend dictatuur van de staat'' brullen de antisocialistische kranten zoals De Telegraaf. Men maakt er een mooie leugen van en door die leugen vaak genoeg te verspreiden geloven mensen het ook. De leugen dat andersdenkenden geen vrijheid van meningsuiting hebben onder het socialisme, is misschien wel de grootste onwaarheid. Het stalinisme wordt vaak genoeg uit haar graf gehaald om het zogenaamde totalitaire karakter van het marxistische socialisme aan te geven. De enigste ( gematigde ) linkse stroming die de kapitalistische pers, wel erkent als democratisch van aard is de sociaal democratie. Hoewel anno 2013 de sociaal democratie net zo kapitalistisch denkt als het neoliberalisme! 

Maar laten we eens voorstellen dat Nederland een socialistisch land wordt. Een arbeiderspartij op een socialistisch programma wint de meerderheid bij de verkiezingen. Hoe zou Nederland er dan uitzien? Wat zou er veranderen? 

Als revolutionair socialisten aan de macht komen, dan zullen er dramatische dingen veranderen. Dingen die slecht zijn voor de rijken en de groot kapitalisten en goed voor de arbeiders en de jongeren. De nieuwe socialistische regering zal beginnen met de afschaffing van de koninklijke grondwet der Nederlanden. Deze koninklijke grondwet is zwaar verouderd ( eerste versie uit 1814, laatste aanpassing in 1983 ) en moet vervangen worden door een grondwet die van Nederland een socialistische raden-democratie maakt. De raden-democratie is een politiek stelsel waarbij democratische arbeiders-raden het voor het zeggen krijgen. Arbeiders kiezen direct deze raden, die niet alleen de politiek bedrijven maar ook controle uitoefenen over genationaliseerde bedrijven! 

Want voor een socialistische maatschappij moet de gemeenschap de controle hebben over de productie middelen. We beginnen met de nationalisatie van de grootste bedrijven in Nederland. Nationalisatie onder socialisme is een andere vorm van nationalisatie dan een kapitalistische nationalisatie. Onder een kapitalistische nationalisatie betalen WIJ voor de fouten van de kapitalisten. Als een kapitalistisch bedrijf zich hersteld heeft wordt het weer geprivatiseerd. De personen die verantwoordelijk zijn voor de neergang van zo'n bedrijf ( neem de banken als voorbeeld ) blijven meestal gewoon aan de top staan.   

Socialistische nationalisatie betekend dat een bedrijf ten diensten komt te staan van de gemeenschap. De eigenaars en directie worden direct onteigend. In hun plaats zullen arbeiders ( werknemers ) hun directie kiezen. Deze directie zal geen miljoenen per jaar verdienen. Ze zullen het moeten doen met een modaal inkomen. Dat houdt in dat een directeur geen extreme luxe bezit en zal moeten leven volgens het inkomen dat de meeste van zijn arbeiders verdienen! 

In stalinistische landen werd de gehele economie genationaliseerd. Elk bedrijf werd eigendom van de staat. Dat is een methode die revolutionair socialisten maar gedeeltelijk hanteren. Wij wensen niet de nationalisatie van elk bedrijf. Alleen de grootste bedrijven die de economie domineren moeten genationaliseerd worden. De kleine ondernemers worden niet onteigend! 

Het probleem in stalinistische landen was de dictatuur. Er was geen spraken van arbeiderszelfbestuur, er waren geen democratische arbeiders-raden. De totalitaire staat had alle macht en bepaalde via bureaucratische methodes de productie. Omdat de arbeiders geen insprak hadden, liep de economie van de Sovjet-Unie en andere volksrepublieken vast. Uit angst voor de dictatoriale staat logen veel economische leiders over de productie quota. Dat zie je vooral in de Democratische Volksrepubliek Korea waar de angst om de quota niet te halen enorm groot is. Wie een economisch doel niet haalt kan snel eindigen in een concentratiekamp. Dat gebeurde ook in Stalin's Sovjet Unie en Mao's Volksrepubliek China!

Echter onder het socialisme moet er juist openheid zijn. Zonder openheid van zaken en democratische participatie is het onmogelijk om socialisme op te bouwen. In de Socialistische Federale Republiek Joegoslavië heerste een systeem genaamd ''markt socialisme''. De Joegoslavische economie kende een vorm van arbeiderszelfbestuur en men participeerde in de productie en directie van het bedrijf. In deze economie bleef echter de concurrentiedruk bestaan, men produceren niet voor de behoefde maar voor de winsten. Uiteindelijk nam dit kapitalistische denken de overhand. Toen de Joegoslavische oorlogen uitbraken was er van het arbeiderszelfbestuur niets meer over. In de voormalige Joegoslavische republieken heerst nu de neoliberale hardheid!

Terug naar het socialistische Nederland. Want een overwinning over het kapitalisme kan niet alleen via de stembus gebeuren. Er moet een breed draagvlak zijn voor het socialisme. Alleen winnen bij verkiezingen is niet voldoende. Want burgerlijke verkiezingen geven helemaal niets aan. Belangrijk is dat een arbeiderspartij het vertrouwen geniet van de meerderheid van alle arbeiders. Dat kan een partij doen door zich anders te openbaren dan de kapitalistische partijen doen. Bijvoorbeeld door te leven op een modaal inkomen. Fel te strijden tegen bezuinigingen en te pleiten voor radicale alternatieven. We moeten echter niet vergeten dat socialisme via het parlement niet te bereiken is. Het parlement dient alleen als propaganda toneel voor revolutionair socialisten zolang een land nog een parlementaire democratie is!

Na een socialistische overwinning bij burgerlijke verkiezingen, moet de koninklijke staat afgebouwd worden. Een goed begin is Koning Willem Alexander te ontslaan en zijn bezit te nationaliseren. De koninklijke familie zal haar rijkdom moeten inleveren. Ieder ( volwassen ) lid van het koninklijke huis mag 60.000 euro overhouden en dat is nog royaal gezien de enorme luxe die ze op dit moment bezitten. Hun paleizen worden staatsbezit en kunnen opengesteld worden voor het publiek. Willem Alexander zal een normale arbeider worden en moeten leven van een inkomen gericht op zijn arbeid. Want daar zal de socialistische staat ook grenzen aan stellen. Het minimum-loon zal verhoogt worden naar 1500 euro netto bij een 32-urige werkweek. Echter een maximum-loon zal er ook komen. 5000 euro netto per maand zal het maximum bedrag worden wat iemand kan verdienen! 

Voor jongeren zal het socialisme echte keuzes bieden. Het kapitalisme is een ster is het verspreiden van reclames over mooie banen en goede opleidingen. Maar we weten allemaal dat veel leerlingen op het MBO moeite hebben. De klassen zijn te groot, scholen zijn fabrieken geworden met maar één doel: Het leveren van kritiekloze arbeidskrachten voor de arbeidsmarkt. Scholen leren jongeren om zich aan te passen aan het kapitalistische systeem, dat ze vooral moeten concurreren om hoger op te klimmen. Het socialisme zal daar een einden aan maken. In plaats van kritiekloze loonslaven, zullen scholen ervoor zorgen dat jongeren opgeleid worden voor een plek in de maatschappij.

Onder het kapitalisme zijn jongeren heel goedkoop. Pas na je 23ste jaar mag je minimumloon verdienen. Dit geeft kapitalisten de kans om jonge arbeiders in dienst te nemen voor een lager loon dan het minimumloon. Het socialisme geeft iedere jonge werknemer het minimumloon, of je nu 18, 19 of 23 jaar bent. Ook zullen jongeren gratis onderwijs genieten en geen zorgen meer hoeven hebben over leningen. Want onder de huidige wetgeving moeten jongeren gaan lenen voor hun studie. De rijkere jongeren hebben het voordeel van welvarender ouders. Want rijke ouders kunnen de opleiding voor hun kind makkelijker betalen, dan een ouder die modaal verdient! 

Socialisme biedt keuzen en meer vrijheid dan de huidige media beweert. Natuurlijk zullen de kapitalisten met vieze leugens en onwaarheden komen. Zoals de leugen dat rijken voor welvaart zorgen en dat ze het recht hebben op hoge salarissen en luxe. Elitaire types zullen brullen dat ze van 4000 tot 5000 euro netto per maand niet kunnen rondkomen. Ze kunnen opeens niet meer vier keer per jaar op vakantie en in de duurste auto's rijden. Nee, 2/3 van alle Nederlanders arbeiders kan dat niet. Men zal zeggen dat arbeiders dom zijn en geen idee hebben wat er in een bedrijf gebeurd. De arrogantie van de rechtse denkers is daar heel groot in. Alsof arbeiders niet goed genoeg weten wat er in hun werkplaats gebeurd! 

Belastingen zullen ook veranderen. Inkomsten belasting verdwijnt, aangezien de grote bedrijven nu gemeenschappelijk eigendom zijn. De enorme winsten van deze groot ondernemingen zullen ten diensten staan aan de socialistische gemeenschap, die democratisch zal bepalen waar het geld voor gebruikt zal worden. Op dit moment liggen miljarden aan euro's veilig in Zwitserse banken. Dit geld wordt niet gebruikt, terwijl de neoliberale overheden geld roven van arbeiders en hun gezinnen. De rijken van de wereld zorgen er wel voor dat de politici het geld halen bij de werkende klasse en niet bij de bezittende klasse!

Wat ook zal veranderen is de boetes. Nu zijn de boetes gelijk en betaald iedereen het bedrag dat voor elk wetsovertreding is vastgelegd. Echter 200 euro is voor een arbeider met een maandinkomen van 1500 tot 2000 euro meer geld dan voor iemand die 5000 euro of meer verdiend. Een rijke directeur die meer dan een miljoen per jaar verdient, kan makkelijk een boete van 200 euro betalen. Daarom moeten boetes inkomsten afhankelijk worden. Zo betaald iedereen een gelijk percentage. Natuurlijk zullen de rijkere groepen daar niet eens mee zijn. Want die willen niet meer geld betalen voor hun fouten. Het liefde zien de rijken ook geen verschillen in belastingen. Die willen het liefste dat iedereen evenveel belasting betaald! 

Een socialistische revolutie kan niet beperkt blijven tot één land. Socialisme moet internationaal werken. De neoliberale Europese Unie zal niet blij zijn met een socialistisch Nederland. Zeker omdat een arbeiders regering niet de wetten van het kapitalisme volgt. Uitsluiting uit de EU zal er zeker in zitten. Als de socialistische revolutie niet overslaat naar andere Europese landen, kan dat op termijn problemen opleveren. Kijk maar naar Cuba, dat land leeft al sinds 1961 onder een handelsembargo. Het is best mogelijk dat het kapitalisme een soort gelijk embargo zal instellen om het socialistische Nederland tegen te werken. De VS bepaalde dat Venezuela onder Hugo Chavez ( 1999-2013 ) geen gevechtsvliegtuigen mocht kopen met Amerikaanse onderdelen. Bedenk eens wat Amerika en de EU niet allemaal kunnen doen om een socialistisch Nederland te isoleren. Het internationale kapitalisme zal alles doen om anti-kapitalistische landen in een houdgreep te houden! 

Internationaal zal een Socialistische Raden-Republiek der Nederlanden pleiten voor het wereldwijde socialisme. Men zal socialistische partijen steunen en een Arbeiders Internationale oprichten, dit na voorbeeld van de eerste, tweede, derde en vierde Arbeiders Internationale. Natuurlijk zal Nederland een vijandige relatie krijgen met enorm veel landen, die het Amerikaanse en Europese imperialisme steunen. Want socialistische bondgenoten zullen er in het begin zeker niet zijn. Een socialistisch Nederland kan geen vrienden maken met dictatoriale anti-westerse landen, dat is contra-productief en onacceptabel om te doen. Misschien kunnen vriendschappen gesloten worden met sociaal democratische landen, maar ook die staan in dienst van het kapitalisme!

Het zal daarom ook niet makkelijk zijn voor een socialistisch Nederland. Ons land is klein en verbonden aan de Europese markt economie  Daarom durven onze politici ook niets te doen wat tegen de wet van de kapitalistische economie ingaat. De laatste 23 jaar deden de politici alles om het kapitaal van dienst te zijn. Individualisme, egoïsme en kapitalisme waren superior aan collectivisme, solidariteit en socialisme. Althans dat brulde de kapitalistische media na de val van de Sovjet-Unie! 

Belangrijk is echter dat arbeiders geen marionetten meer zijn op de arbeidsmarkt, onder het socialisme. De klasse zonder bezit, zal de heersende klasse worden en de ex-kapitalisten absorberen. Mocht het socialisme overslaan op andere landen, dan kan een vrijwillige socialistische federatie worden opgericht. Samen zullen de socialistische landen een bastion vormen tegen het Amerikaanse, Russische en Chinese kapitalisme. Uiteindelijk zullen ook andere landen inzien dat het socialisme wel werkt. Hierdoor verzwakt de kapitalistische leugen machine tot op het punt waarop het socialisme ook populair zal worden in de VS. Als ook de Amerikaanse arbeiders inzien dat socialisme hun macht, status en rijkdom geeft zullen ze het steunen. Natuurlijk zal het lastig zijn om van burgerlijke symbolen te wisselen ( vlag en volkslied ), maar uiteindelijk hebben arbeiders geen verschillende symbolen nodig. Wij zijn allemaal arbeiders, we hebben miljarden stemmen en miljoenen talen, maar er is een ideaal dat ons allemaal verenigd. 

Daarom is ook De Internationale geschreven, 

het enigste lied dat de arbeidersklasse nodig heeft! 

Vooruit, gij werkers van de wereld.

Het eigen lot in eigen hand.

Wij vechten voor de revolutie,

En de tijd staat aan onze kant

Weg met alle krachten die verknechten,

Kameraden, vooruit, vooruit!

Als wij bereid zijn om te vechten

Is er geen kracht die ons nog stuit.

Bal de vuisten, kameraden, tot de eindstrijd bereid

En d' Internationale, zal heersen wereldwijd.

Er is een kracht die ons moet leiden

de partij van het proletariaat

Arbeiders, werkers sluit de rijen

Want het uur der eindstrijd slaat

Ja, voor het kapitaal en voor zijn gieren

Komt het einde naderbij

Dan bouwen wij een sterke, fiere

Arbeidersstaat en wij zijn vrij

Sociaal democratisch verraad tussen 1945-heden

Tot 1945 was de sociaal democratie nog zeer verdeeld tussen reformistische socialisten en revolutionair socialisten. Na de tweede wereld oorlog kregen de reformistische socialisten de definitieve macht in de arbeiderspartijen. Revolutionair socialisten werden door hun loyaliteit aan het marxisme al snel geminacht en geïsoleerd. De reformistische socialisten lieten hun socialistische principes steeds vaker vallen voor kapitalistische regeringsverantwoordelijkheid. In Nederland koos de sociaal democratie er zelfs voor om de monarchie te redden, toen die dreigde in elkaar te storten  door de Lockheed affaire van Prins Bernhard. 

Willem Drees was PvdA leider na de tweede wereld oorlog. Hij was een reformistische socialist, die bereid was om samen met het kapitalisme te werken. In 1948 werd hij minister president in een regering bestaande uit reformistische socialisten ( vanaf nu sociaal democraten genoemd ) en christen democratie. Willem Drees was pragmatisch en maakte veel compromissen met de conservatieve christenen. Één van die compromissen was de erkennen van ''ons Indië'', de PvdA erkende dat Indonesië van Nederland was en moest blijven. Een groot verraad aan het anti-kolonialisme waar het socialisme zich op baseert!

Het was de PvdA die samen met de Rooms Katholieke Volkspartij in 1946, soldaten stuurde naar Indonesië. Dat Rood-Katholieke Kabinet viel in 1948 en werd vervangen door het kabinet van Willem Drees. Dit kabinet was een coalitie van alle grote kapitalistische partijen. De grootste waren de sociaal democraten en katholieken, gevolgd door de protestanten en liberalen. Deze grote coalitie gaf het Nederlandse kapitalisme stabiliteit. 

Uiteindelijk was het de VS, die Willem Drees het bevel gaf om zich terug te trekken uit Indonesië. De Amerikanen dreigde Nederland uit de Marshallhulp te zetten. Dit terwijl Nederland juist veel geld nodig had voor de wederopbouw. Het Nederlandse imperialisme capituleerde voor het Indonesische nationalisme, tot grote woede van de groot kapitalisten. De Verenigde Staten van Amerika hadden genoeg van het ouderwetse kolonialisme, hun imperialisme zou gaan via markten en niet meer via kolonialisme. Uiteindelijk moesten ook Groot Brittannië en Frankrijk erkennen dat het kolonialisme verleden tijd was. Ook al zou het imperialisme altijd blijven! 

Na de overgaven van Nederlands Indië aan Indonesië bleef de sociaal democratie deel van de regering. Pas in 1958 zouden de sociaal democraten de oppositie ingaan. Tussen 1946 en 1958 heeft de Partij van de Arbeid ook goeden dingen gedaan. Zoals de opbouw van de sociale zekerheid, dat is het erfstuk van Willem Drees. Het is daarom ook zeer pijnlijk dat diezelfde PvdA nu bezig is, met de verwoesting van die sociale zekerheid. In dienst van het kapitalisme voert de PvdA sinds 1989 een rechts neoliberaal bewind! 

Eind jaren 60 kwam Nieuw Links op. Dit nieuwe links was iets linkser dan de leiding van de toenmalige arbeiderspartijen. Hoewel men Nieuw Links kan zien als linkser, bleven het sociaal democraten en geen socialisten. Deze linkse sociaal democraten wouden inderdaad meer macht voor de arbeiders, maar ze bleven binnen de grenzen van het kapitalisme denken. Hun programma was sociaal democratisch van aard en riep niet op tot de omverwerping van het kapitalisme, de monarchie ( men wou Juliana behouden ) en het imperialisme! 

De tien "kenmerkende programmapunten" van Nieuw Links zoals verwoord in Tien over Rood waren:

1. De PvdA neemt niet deel aan een regering, tenzij vaststaat dat de ontwikkelingshulp in 1970 twee procent van het nationale inkomen bedraagt.
2. Iedere gekozen volksvertegenwoordiger dient de plicht te worden opgelegd tot openbare verantwoording, die kan worden afgedwongen.
3. Het parlement dient in staat te worden gesteld ongelimiteerd openbare hoorzittingen te houden van elkeen die naar oordeel van het parlement nuttige informatie kan verstrekken.
4. Elk verkiezingsprogramma van de PvdA dient een minimum te bevatten, zonder de uitvoering waarvan de Partij van de Arbeid niet aan coalitiekabinetten zal deelnemen.
5. Onvoorwaardelijke erkenning van de DDR en van de Vietcong is noodzakelijk. De PvdA dient het initiatief te nemen tot een Europese veiligheidsconferentie met de landen van het Warschaupact.
6. Nederland behoort uit de NAVO te treden, wanneer Spanje lid van de NAVO wordt of wanneer Portugal bij de herziening van het verdrag als lid wordt gehandhaafd.
7. Het is wenselijk dat Nederland een republiek wordt zodra de regering van koningin Juliana eindigt.
8. De belasting op erfenissen en schenkingen moet progressief oplopen en boven de honderdduizend gulden negenennegentig procent bedragen.
9. De PvdA dient een inkomenspolitiek te ontwerpen, door middel waarvan het verschil tussen de hoge en lage inkomens wezenlijk kleiner wordt.
10. De werknemers in de bedrijven moeten directe invloed krijgen op het bestuur van hun ondernemingen.

Hoewel progressief van aard en zeker meer links dan veel huidige sociaal democratische principes, bleef Nieuw Links binnen de kaders van het kapitalisme. Wel wou Nieuw Links van Nederland een republiek maken na het aftreden van Koningin Juliana. Als de PvdA dit tien punten programma volledig aangenomen had ( ze namen maar twee punten aan ) dan had de partij een links karakter gehouden. 

Helaas waren de oude sociaal democraten niet blij met Nieuw Links. Veel reformistische socialisten waren harde anticommunisten geworden en erkennen van de DDR en de Viet Cong was voor hun onacceptabel. Willem Drees moest ook niets hebben van Nieuw Links, hij verliet de PvdA hierdoor en werd lid van de gematigde partij; Democratisch Socialisten 70. Deze partij was opgericht door oud PvdA leden die conservatiever waren dan de leden van Nieuw Links. DS70 kan vergeleken worden met de huidige neoliberale PvdA!   

Nieuw Links beweerde dat ze haar doel bereikt hadden in 1971. Dat is gedeeltelijk waar want de PvdA was het meest links van 1971 tot 1986. Uiteindelijk namen de neoliberale sociaal democraten de macht in de PvdA over. Tot die neoliberale denkers behoorde Wim Kok, Ad Melkert en Wouter Bos. Vooral Wouter Bos is een mooi voorbeeld van een rechtse sociaal democraat. Hij was leerling geweest bij de neoliberaal Gerrit Zalm en leerde van hem de aard van het neoliberalisme. Toen de PvdA samen ging werken met het CDA vanaf 2006 was er van de linkse PvdA niets meer over! 

De meest linkse PvdA leider was Joop Den Uyl. Maar ook deze Joop Den Uyl bleef het kapitalisme en de monarchie trouw. Vooral de monarchie zou Den Uyl redden. Dat had allemaal te maken met de Lockheed Affaire van Prins Bernhard in 1976. De Prins der Nederlanden maakte zich schuldig aan het aannemen van steekpenningen.  Hij zou 1,1 miljoen dollar gekregen hebben van de Amerikaanse vliegtuigfabrikant. Koningin Juliana bleef haar man trouw en dreigde af te treden als men Prins Bernhard zou vervolgen. Minister president; Joop Den Uyl besloot om de monarchie te redden. De Prins werd niet vervolgd. Ieder ander man/vrouw zou in de cel geworpen zijn, echter niet Prins Bernhard. Nee, de PvdA leider capituleerde voor de dreiging van Juliana. Wel moest Bernhard erkennen dat hij fout was en hij mocht niet meer in uniform verschijnen! 

In de jaren 70 werd het marxistische socialisme door veel arbeiderspartijen uit hun programma gezet. De Spaanse Socialistische Arbeiders Partij ( PSOE ) was één van die partijen die in 1979 afstand nam van het marxistische socialisme. Na de dood van Franco werd Spanje weer een parlementair democratische natie. Echter een republiek werd het land niet. Franco's erfgenamen zorgde er snel voor dat het land weer een koninkrijk werd. De sociaal democraten deden niet eens moeite voor de Spaanse Republiek, die ze tussen 1931 en 1939 zo sterk verdedigde. Op het 27ste congres van de PSOE in mei 1979, werd het marxisme verworpen en de PSOE werd een sociaal democratische partij! 

De Sociaaldemocratische Partij van Duitsland had het marxisme al eerder uit hun programma gezet. Voor de SPD was het marxisme een ''verouderde'' ideologie geworden, al in 1959 werd besloten om van de arbeiderspartij een ''volkspartij'' te maken. Een partij voor arbeiders en kapitalisten. Tegenwoordig is de SPD er meer voor de kapitalisten dan voor de arbeiders!  

Voor de sociaal democratie was het belangrijk om zowel sociaal over te komen voor het normale volk als voor de heersende klasse. Want de media speelt altijd een zeer grote rol tijdens verkiezingen. In de jaren 80 begonnen de kapitalisten harde bezuinigingen te eisen. Dat had er allemaal mee te maken dat India en China hun arbeidsmarkt opende  De kapitalisten vonden dat West-Europa te duur werd en vele verplaatste hun productie naar China en India. De sociaal democratie was hierop niet voorbereid en kon zich niet stand houden tegen de neoliberalen, die beweerde dat Europa moest breken met de sociale markt economie!

Maar de genadeklap kwam in november 1989. Toen de Berlijnse muur viel en het stalinisme in elkaar stortte. Hoewel de sociaal democratie altijd tegen het stalinisme was geweest, werden ook sociaal democraten het slachtoffer van de anti-linkse hetze die de bourogssie voerde. Ook de sociaal democraten werden verweten dat het socialisme volledig mislukt was en dat alleen de vrije markt economie kon werken. Veel leiders van de sociaal democratie  besloten om gehoor te geven aan de eisen van het kapitalisme. 

In Groot Brittannië voerde Tony Blair, New Labour in. De Nieuwe Arbeid was niets anders dan de totale verrechtsing van de Labour Party. Tony Blair bleek een uitstekende bondgenoot van het Amerikaanse imperialisme en steunde alle oorlogsinspanningen van de Amerikaanse president; George W Bush. In eigen land voerde Blair een rechts bewind. Vele hoopte op een socialer Verenigd Koninkrijk, zeker na de wrede jaren van Thatcher. Echter de sociaal democraten voerde geen linkse politiek. De Britse sociaal democraten bleven het neoliberalisme trouw, alleen het charisma van Tony Blair gaf hem steeds de overwinning op de conservatieven!  

Een mooi voorbeeld van hedendaags sociaal democratisch verraad is de Pan-Helleense Socialistische Beweging. PASOK werd in de jaren 70 opgericht als reformistisch socialistische partij. Griekenland had een sterke linkse beweging nodig en PASOK werd al snel de belangrijkste sociaal democratische partij. In de jaren 80 verrechtste ook de Griekse sociaal democratie en ook PASOK onderging een transformatie. Dit terwijl PASOK bijna tien jaar volledig de macht had in Griekenland. Toch ondergang de partij een verrechtsing en liet veel linkse idealen in de steek!

Schuldig aan de enorme economische crisis in Griekenland, zijn vooral de politici van PASOK en Nieuwe Democratie ( conservatieven ). De sociaal democraten en conservatieven voerde vele jaren een lakse politiek, dit was gunstig voor het kapitalisme en de staats-bureaucratie. Er waren zelfs elitaire bureaucraten die al met 55 jaar pension kregen. Dit terwijl de Griekse arbeidersklasse gewoon tot 65 jaar moest werken. De rechtse media zou tijdens de Griekse crisis beweren dat alle Grieken op hun 55ste met pension gaan. Zo probeerde men de westerse burgers op te hetze tegen de woedende Griekse arbeiders, die demonstreerde tegen de bezuinigingen en neoliberale politiek! 

In Griekenland wordt de situatie onhoudbaar. De Europese Unie eist harde neoliberale politiek om de staatskas op orde te krijgen. De Grieken moeten het kapitalisme absolute macht geven en enorme privatiseringen doorvoeren. Dat willen de Grieken echter niet, ze willen geen slaven worden. Echter de regering bestaande uit conservatieven en twee sociaal democratische partijen zet hard door. De prijzen in Griekenland zijn niet lager dan in Nederland. Toch verdient een Griekse arbeider net iets meer dan 800 tot 900 euro netto per maand. Ook zijn de uitkeringen in Griekenland zeer sterk verlaagt. Werklozen moeten rondkomen van net 600 euro, dat terwijl de kosten voor stroom, water en huur juist net 600 euro zijn. Geld voor kleding, voedsel en andere noodzakelijke uitgaven zijn er niet! 

PASOK steunde de harde bezuinigingen en wekte de woede van haar kiezers op het hals. Tijdens de laatste verkiezingen in 2012, verloor PASOK enorm veel stemmen. Haar plaatst als grootste linkse partij van Griekenland is overgenomen voor Syriza. Deze Coalitie van Radicaal Links ( Syria ) neemt klassiek linkse standpunten in en weigert de EU bezuinigingen te steunen. De Europese media brult moord en brand, maar Syriza weigert de regering en de EU politiek te steunen.

Echter niet alleen PASOK steunde de asociale politiek die de EU afdwingt. Bijna alle sociaal democratische partijen kiezen de kant van bezuinigingen. Dit terwijl de rijken en het kapitalisme buiten spel gelaten wordt. Die hoeven niet te betalen voor de fouten, die ze veroorzaakt hebben. De kosten van de crisis moeten betaald worden door de arbeidersklasse, zo denkt de sociaal democratie tegenwoordig. Niets, maar ook niets is over van de reformistische socialisten, hun reformisme leidde tot compromissen, acceptatie en uiteindelijk collaboratie met de vijand ( het kapitaal ). Nu betalen wij arbeiders weer de kosten van de crisis, die door het kapitalisme veroorzaakt wordt. Dankzij onze eigen naïviteit en vertrouwen in (a)sociaal democratische politici!