Drie soorten socialisten!

We kunnen drie soorten socialisten opnoemen anno 2012. Je hebt revolutionair socialisten, gematigde socialisten en schijn-socialisten. De revolutionair socialisten bestaan meestal uit trotskisten, raden-socialisten en libertarische socialisten. Bij de gematigde socialisten gaat het meestal om oude stalinisten/maoisten die zich gedeeltelijk bekeerd hebben tot het kapitalisme. Het gaat dan meestal om socialisten die balanceren tussen het revolutionair socialisme en de sociaal democratie ( in dit bericht schijn-socialisme genoemd ). De schijn-socialisten bestaan voornamelijk uit de oude arbeiderspartijen die anno 2012, volledig kapitalistisch en rechts zijn. Daarom worden deze ''socialisten'' dan ook schijn-socialisten genoemd in dit bericht! 

Rond 1883 toen Karl Marx stierf was de socialistische beweging nog vereend onder de naam; sociaal democratie. Alle socialistische groepen noemde zich zo, van revolutionair socialisten tot de gematigde socialisten. Binnen de Russische sociaal democratie vertegenwoordigde de Bolsjewieken de meerderheid van alle Russische socialisten, terwijl de Mensjewieken de minderheid vertegenwoordigde. Vladimir Ulyanov  leidde de Bolsjewieken en Julius Martov was de Mensjewistische leider!

De centrale partij van de Russische sociaal democratie, was de Russische Sociaal Democratische Arbeiders Partij. Deze partij was in 1898 opgericht en meteen vervolgd door de tsaristische geheime politie. Rond 1900 sloot zich de 30 jarige Ulyanov aan bij de RSDAP onder zijn revolutionaire naam; Lenin. De jonge Lenin had een duidelijke visie voor een gecentraliseerde arbeiders partij. Hij vond dat de RSDAP een strakke partij moest zijn, waarin discipline heerste. De enorme verdeeldheid in de Russische sociaal democratie bracht hem ertoe om te pleiten voor een goed georganiseerde partij van beroeps revolutionairen. Julius Martov dacht anders. Hij wou een open partij, waar iedereen lid van kon worden. Ook was hij tegen het centralisme van Lenin! 

Uiteindelijk splitste zich de partij in 1912 op. Er ontstond een RSDAP Mensjewieken en een RSDAP Bolsjewieken. In februari 1917 viel het Russische Keizerrijk en ontstond de Russische Republiek. Leider van die republiek was de Sociaal Revolutionair; Alexander Kerensky. Hij behoorde tot de rechtse vleugel van de Sociaal Revolutionaire Partij en werkte nauw samen met de bourgeoisie. Ondertussen hadden de Bolsjewieken de meerderheid gewonnen in de Sovjets ( arbeidersraden ). Deze Sovjets werden direct gekozen door arbeiders en hun afvaardigden verdiende een modaal arbeiders salaris! Er woedde een felle concurrentiestrijd tussen de burgerlijke regering en de Sovjets. Uiteindelijk namen de Sovjets in november 1917 het besluit om de burgerlijke regering af te zetten. Lenin werd gekozen tot Voorzitter van de Raad van Volkscommissarissen, daarmee was de eerste socialistische arbeiders regering een feit!

Anders dan de anticommunistische geschiedenis schrijvers beweren werd geen enkele partij verboden door de Bolsjewieken na de revolutie. Het Rode Terreur zou pas rond augustus 1918 op gang komen na verschillende aanslagen op Bolsjewieken en Sovjet leiders. Maar tussen november 1917 en augustus 1918 waren de Bolsjewieken heel tolerant. Het waren contrarevolutionaire groepen die de wapens opname tegen de Sovjets en de Bolsjewieken! 

De Mensjewieken waren fel tegen de revolutie geweest. Zij vonden dat Rusland nog niet klaar was voor een revolutie. De Russische Revolutie splitste de wereldwijde sociaal democratie in twee groepen. De revolutionaire communisten ( nieuwe naam voor aanhangers van Lenin ) en de gematigde socialisten. Communisten die het eens waren met Lenin splitste zich al snel af van de sociaal democratische arbeiders partijen. In sommige landen waren revolutionairen al eerder uit de sociaal democratie gestapt. De Nederlandse; Sociaal Democratische Partij werd in 1909 gesticht door revolutionaire marxisten die uit de Sociaal Democratische Arbeiders Partij gezet waren. Deze SDP kreeg in 1918 de naam; Communistische Partij; Holland! 

Met de opkomst van het stalinisme hadden de gematigde socialisten een machtig wapen in de hand. De wrede collectivisaties en de stalinistische zuiveringen, versterkte de angst voor het communisme. De gematigde socialisten kregen al snel de leiding in de arbeiderspartijen en voerde een anticommunistische politiek. Stalin gaf het bevel om de gematigde socialisten neer te zetten als ''sociaal fascisten''. Tussen 1928 en 1932 waren de verhoudingen tussen de stalinistische communisten en gematigde socialisten bitter slecht!

In 1932 draaide Stalin echter helemaal bij. Want de sterke groei van het fascisme maakte hem toch onzeker. Dus werd de tactiek van het Volksfront ingevoerd. Stalinistische communisten en gematigde socialisten moesten gaan samenwerken tegen het fascisme. De stalinisten bleken opeens heel wat minder revolutionair en waren zelfs bereid om een kapitalistische regering te steunen. Stalin gaf de opdracht aan alle communistische partijen om zich aan te sluiten bij deze Volksfronten. In deze fronten zaten de gematigde socialisten, progressieve liberalen en antifascistische elementen van de bourgeoisie!

Joseph Stalin wist dat hij veel communisten moest uitmoorden om aan de macht te blijven. Daarom werden alle oude Bolsjewieken eerst geroyeerd en later vermoord, 600.000 communisten stierven onder het terreur regime van de stalinisten. Doordat Stalin aan de macht kwam, splitste zich enkele marxisten af van de communistische beweging. Een voorbeeld daarvan is de Nederlander; Henk Sneevliet, die in 1927 de Revolutionair Socialistische Partij stichtte. Sneevliet had jaren voor de Communistische Internationale gewerkt, maar de opkomst van Stalin lag hem niet goed. Sneevliet koos de kant van Leon Trotsky en werd door de stalinisten steeds meer geminacht. Uiteindelijk verliet hij de CPH en stichtte de RSP!

Henk Sneevliet behoorde tot de revolutionair socialisten die anti-stalinistisch waren. Een andere bekende revolutionair socialistische partij uit de jaren 30, was de Spaanse; Arbeiders Partij van de Marxistische Eenheid ( POUM ). De POUM was in 1935 opgericht en was revolutionair socialistisch van aard. Anders dan de Spaanse Communistische Partij en de Spaanse Socialistische Arbeiders Partij, was de POUM tegen samenwerking met de progressieve bourgeoisie. De grootste fout die de POUM maakte was dat ze tijdens de Spaanse burgeroorlog juist wel meedeed met het Volksfront. Hierdoor kon de stalinistische; NKVD belangrijke POUM leiders oppakken en vermoorden. De Spaanse stalinisten hielpen de NKVD om jacht te maken op POUM leiders en strijders. Door de onderlinge conflicten tussen Volksfront ( stalinisten & gematigde socialisten ), POUM en anarchisten, won in 1939 de rechtse generaal Franco de burgeroorlog!  

Na de tweede wereld oorlog bleven de stalinisten samenwerken met de gematigde socialisten. Echter de anticommunistische; Verenigde Staten van Amerika moest daar niets van weten. De Amerikanen dreigde alle hulp stop te zetten aan een westers land, als de stalinisten in de regering zaten. Uit angst voor de Amerikanen maakte veel gematigde socialisten een einde aan de Volksfronten met de stalinisten. De nieuwe coalitiegenoot van de gematigde socialisten werd de christen democratie. 

Hoewel de christenen reactionair en anticommunisten waren, konden ze zich wel vinden in de sociale politiek die de sociaal democratische partijen wouden. Christen democraten en sociaal democraten ( gematigde socialisten ) vonden elkaar in de sociale markt economie. Deze economie gaf de staat veel bevoegdheden en beperkte de macht van het kapitalisme. Hierdoor kregen arbeiders hogere salarissen en konden ze meer consumeren. Uiteindelijk waren ook de liberalen te winnen voor de sociale markt economie  Hoewel die altijd aan de kant van de kapitalisten bleven staan tijdens stakingen!

De sociale markt economie werd echter geminacht door de kapitalisten. Hogere loonkosten en progressieve belastingen verminderde hun winsten. Woedend over hun lagere winsten zochten de kapitalisten hulpeloos naar landen die het niet zo nauw namen met de sociale politiek in Europa. De dictatoriale Republiek China op het eiland Taiwan, bleek een goede afzetmarkt. Ook Japan bleek heel gunstig te zijn voor het bedrijfsleven. In 1973 werd Chili de eerste neoliberale dictatuur. Dictator Pinochet gaf het kapitalisme voorrang in alles. Veel kapitalistische bedrijven vestigde zich daarom in het land. Rechtse types noemen het Pinochet tijdperk dan ook de ''Gouden Eeuw'' voor Chili!  

In 1983 opende de Volksrepubliek China haar markten voor het kapitalisme. In speciale economische zones mochten buitenlandse bedrijven gebruik maken van Chinese arbeidskrachten. Door de goede ervaringen met de Chinezen vertrokken steeds meer bedrijven naar China. Hierdoor verloren westerse arbeiders hun beroepen. De neoliberalen riepen dat de bedrijven terug gelokt moesten worden met lagere belastingen en meer flexibiliteit op de arbeidsmarkt. 

Voor de gematigde socialisten kwam de kapitaalvlucht naar China slecht uit. Er ontstond wanhoop, want de schulden stegen en de werkeloosheid ook. Arbeiders wouden veranderingen, maar breken met het kapitalisme durfde de gematigde socialisten echt niet. De stalinisten bleken geen alternatieven meer te bieden. Met de opkomst van Michael Gorbachev was de stalinistische degeneratie voltooid. De nieuwe Sovjet leider wou een kapitalistische USSR volgens Chinees voorbeeld.

In de jaren 80 begonnen de gematigde socialisten zich te ontdoen van wat ze het ''oude socialisme'' noemde. Het socialisme als einddoel verdween bij de meeste arbeiderspartijen. Vanaf 1990 zullen wij ze dan ook schijn-socialisten noemen. De meeste sociaal democratische partijen noemen zich nog ''socialistisch'', maar in feite zijn deze partijen gewoon kapitalistisch ingesteld.

Op 31 december 1991 kwam een einde aan de Sovjet-Unie. Een dag later werd de Russische Federatie gesticht en begonnen de dagen van armoede en sociale ellende voor 40% van de Russische bevolking. De kapitalistische kranten en tv stations vierde feest. Men brulde dat het kapitalisme gewonnen had en dat het socialisme voorgoed dood was. De sociaal democratie capituleerde en dumpte haar socialistisch gedachtengoed. Hiermee waren de schijn-socialisten geboren, deze staan ook wel bekend als salon-socialisten. 

Voor de stalinisten was de dood van hun ideaal de genadeklap. Vele verlieten de marxistische leer. Anderen trokken zich in hun schaamte terug. Veel communistische activisten konden de val van de Sovjet-Unie niet verklaren. Sommigen werden radicaal stalinistisch en geven alle Sovjet leiders na Stalin's dood de schuld. Anderen beweerde dat Gorbachev een verrader was en dat hij verantwoordelijk is voor de ondergang van de USSR. 

Één partij die wel profiteerde van de verrechtsing van de sociaal democratie en de ondergang van het stalinisme, was de Nederlandse; Socialistische Partij. Opgericht in 1971 als maoistische partij ontwikkelde de SP zich tot een pragmatische socialistische partij. De dogma's van Stalin en Mao werden na 1986 opzij gezet en de marxistisch leninistische leer vier jaar later ook. De SP onder leiding van Jan Marijnissen ontwikkelde zich tot een activistische partij, zonder echt nadruk te leggen op socialisme. Juist door haar activisme won de partij stemmen en zetels. Haar grootste overwinning was in 2006, toen de partij 25 zetels won! 

Helaas zorgde de groei in zetels ook voor een verrechtsing. De SP is al verantwoordelijk voor verschillende neoliberale aanvallen op arbeiders. Als onderdeel van coalities met PvdA, CDA en zelfs VVD ( liberalen ) is de Socialistische Partij medeverantwoordelijk voor aanvallen op de levensstandaard van arbeiders. Rond 2012 doet de partij veel moeite om coalities te vormen met de neoliberale schijn-socialisten van de PvdA. Die zelfde schijn-socialisten die de pensioensleeftijd verhoogde naar 67 jaar, de hoogste belastingsschijf verlaagde naar 49%, die het eigen risico in de zorg verhoogde naar 400 euro en die studenten dwingen om te lenen voor hun studie. De gematigde socialisten van de SP worden steeds meer deel van de burgerlijke politiek! 

Wat is nog over van de revolutionair socialisten? Zijn ze er nog? De kapitalistische pers praat er niet over. Toch zijn ze er en strijden nog steeds voor de socialistische raden-democratie. Een mooi voorbeeld van een revolutionair socialistische politicus is Joe Higgins. Joe is in 1997 gekozen in Ierland voor het Ierse parlement. Hij is lid van de Socialistische Partij en behoorde tot de revolutionair socialistische vleugel van de Ierse; Arbeids Partij. In 1990 royeerde de Arbeids Partij alle revolutionair socialisten. Als reactie op de verrechtsing van de Arbeids Partij werd de Socialistische Partij in Ierland gesticht. 

Joe Higgins verloor zijn zetel in 2007, maar dat weerhield hem niet om door te gaan met zijn strijd tegen het kapitalisme. Het Ierse volk in Dublin koos hem voor het Europese parlement in 2009, waar hij de strijd aanging met de machtige Brusselse bureaucratie. Higgins was fel tegen de vrije handel met het corrupte Colombia, hij was bezorgd om het lot van arbeiders in Zuid Korea en hij sprak zich fel uit tegen de hetze van EU leiders tegen de democratisch gekozen; Hugo Chavez van Venezuela. In 2011 werd Joe Higgins herkozen in het Ierse parlement. Daar strijd hij nu tegen de kapitalistische politiek van de schijn-socialisten en conservatieven, die de Ierse regering vormen! 

Laten we de schijn-socialisten anno 2012 op een rij zetten;

- Spaanse Socialistische Arbeiders Partij
- Socialistische Partij ( Portugal )
- Socialistische Partij ( Frankrijk )
- Socialistische Partij ( Wallonië )
- Socialistische Partij Anders ( Vlaanderen )  
- Arbeids Partij ( Groot Britannie )
- Arbeids Partij ( Ierland ) 
- Partij van de Arbeid ( Nederland )
- Sociaaldemocratische Partij van Duitsland 
- Luxemburgse Socialistische Arbeiders Partij 
- Democratische Linkse Alliantie ( Polen )
- Bulgaarse Socialistische Partij
- Socialistische Partij van Hongarije 

Deze schijn-socialisten doen alsof ze progressief en links zijn, maar in werkelijkheid zijn ze leeg en dienen het kapitalisme. Voor deze schijn-socialisten is het socialisme niets meer dan een ideaal uit het verleden. Zij hebben de kapitalistische dictatuur aanvaard en denken volgens die richtlijnen!  

Welke partijen zijn dan gematigd socialistisch? 

- Socialistische Partij ( Nederland )
- Die Linke ( Duitsland ) 
- Links Front ( Frankrijk ) 
- Verenigd Links ( Spanje )
- Links Blok ( Portugal ) 
- Linkse Socialistische Partij  ( Denemarken ) 
- Socialistische Volkspartij ( Noorwegen ) 

Met gematigde socialisten bedoelen we anno 2012, socialistische partijen die balanceren tussen het socialisme en kapitalisme. Sommigen van deze partijen hebben al deelgenomen aan kapitalistische regeringen met de schijn-socialisten. 

Dan de revolutionair socialistische partijen. Welke partijen zijn nog wel radicaal socialistisch en weigeren compromissen en coalities met de kapitalistische politiek:

- Socialistische Partij ( Groot Brittannië ) 
- Socialistische Partij ( Ierland ) 
- Linkse Socialistische Partij ( België )
- Socialistische Linkse Partij ( Oostenrijk )
- Partij voor Socialisme en Vrijheid ( Brazilië )
- Socialistische Arbeiderspartij ( Groot Brittannië ) 
- Verenigde Socialistische Partij ( Sri Lanka )
- Socialistische Partij van Nigeria 

Ondanks zwaar in de minderheid zijn de revolutionair socialisten nog niet verslagen. Ze bestaan nog steeds en bezorgen de schijn-socialisten flinke hoofdpijn. Punt is dat de strijd tegen het kapitalisme nu ook betekend te strijden tegen de oude arbeiderspartijen. Want die vertegenwoordigen ook het kapitaal en haar gieren. Daarom moeten we dwars door de schijn-socialisten heen kijken en hun aanzien voor dat wat ze zijn; 

VERRADERS AAN HET SOCIALISME

Regeerakkoord kent ook winnaars

Een artikel van Socialistische Alternatieve Politiek 

Volgens Rutte en Samsom moet ´iedereen inleveren´ en heeft het regeerakkoord dat eerlijk verdeelt . Uit een analyse van de gevolgen van het regeerakkoord die het CPB heeft gemaakt blijkt echter dat er ook grote winnaars zijn. Namelijk mensen die nu al buitengewoon rijk zijn.

Volgens het CPB leidt het beleidspakket op termijn tot een daling van het aandeel van de arbeid in het nationaal inkomen, de zogenaamde arbeidsinkomensquote, met 2,1  procent. (klik hier voor de analyse). Dit komt omdat het regeerakkoord een groot aantal maatregelen bevat die tot een verlaging van de lonen leiden, zoals de beperking van de ontslagbescherming en de WW, en tot het vergroten van de inkomensverschillen tussen werkenden en uitkeringsgerechtigden en het opvoeren van de werkloosheid.

De daling van de arbeidsinkomensquote heeft automatisch tot gevolg dat het aandeel van het kapitaal in het nationaal inkomen, de kapitaalinkomensquote, met 2,1 procent stijgt. Dit komt neer op een extra stijging van de winsten met ruim 12 miljard euro per jaar. Dit is gelijk aan 75 procent van het te bezuinigen bedrag van 16 miljard euro. Hierbij moet worden bedacht dat de winsten van het Nederlandse bedrijfsleven nu al op een hoog niveau liggen. Dit betekent dus dat de nivellerende werking van het beleidspakket sterk moet worden gerelativeerd.

Mensen met een middeninkomen worden inderdaad stevig aangepakt, maar mensen die echt rijk zijn, namelijk de mensen die van de opbrengsten van hun kapitaal leven, gaan er juist fors op vooruit.

Transkaukasische Socialistische Federatieve Sovjet Republiek 1922-1936

De oorspronkelijke Unie van Socialistische Sovjet Republieken, werd door vier socialistische landen opgericht. Vladimir Lenin was van december 1922 tot maart 1923, voorzitter van de Raad van Volkscommissarissen. Inofficieel bleef hij dat tot aan zijn dood in januari 1924. Maar in maart van het jaar 1923 kreeg hij zijn tweede hart aanval en raakte stom. Alexei Ivanovich Rykov en Lev Kamenev moesten de taken van Lenin overnemen. De dood van de eerste Sovjet leider had grote gevolgen voor de jonge Sovjet Unie en voor de Sovjet republieken. 

Transkaukasië is een gebied bestaande uit de landen; Georgië, Armenië en Azerbeidzjan. Na de val van het Russische Imperium in 1917, probeerde deze drie ex-tsaristische gebieden een burgerlijke federatie te vormen. De Transkaukasische Democratische Federatieve Republiek bestond maar enkele maanden. De nationalisten kregen in 1918 de macht in Georgië Armenië en Azerbeidzjan. Zij konden elkaar niet uitstaan en zo viel de federatie uit elkaar. 

Met de imperialistische Turken hadden vooral de Armeniërs problemen. Het Ottomaanse Imperium vermoordde meer dan 1.000.000 burgers van Armeense afkomst tussen 1917 en 1923. Deze massamoord verzwakte de toch al instabiele burgerlijke regering. In 1920 viel de zwakke nationalistische regering. Sovjet Rusland stichtte met hulp van Armeense arbeiders, de Armeense Socialistische Sovjet Republiek! 

Azerbeidzjan was in 1918 onafhankelijk geworden. Het land vocht verschillende oorlogen met Armenië om grensgebieden. De regering van de Democratische Republiek Azerbeidzjan was heel instabiel en kende vijf kabinetten in twee jaar van haar bestaan. Door deze onstabiliteit begonnen Baku arbeiders een opstand in de hoofdstad. Het elfde rode leger van Sovjet Rusland besloot deze opstand te steunen en viel Azerbeidzjan binnen. Op 28 april 1920 werd de Azerbeidzjaanse Socialistische Sovjet Republiek uitgeroepen door de nieuwe arbeiders regering! 

Georgië werd in 1918 een onafhankelijke natie. Mensjewieken van de Sociaal Democratische Arbeiders Partij van Georgië waren het populairst in het land. Tegenover Sovjet Rusland leek de Democratische Republiek Georgië neutraal. Maar achter de schermen steunde het land de contrarevolutie. Ook werden communisten in Georgië vervolgd en opgesloten. Hierdoor bedacht Joseph Stalin een meesterplan om van zijn geboorteland een Sovjet republiek te maken!

Stalin zocht contact met communisten in Georgië. Ze bedachten het plan om Lenin wijs te maken dat de arbeidersklasse van het land in opstand kwamen ( volgens het Baku voorbeeld in Azerbeidzjan een jaar eerder ). In februari 1921 viel het elfde rode leger Georgië binnen. Stalin had Lenin overtuigd dat de werkende klasse massief in opstand was gekomen en om hulp vroeg. Leon Trotsky was sceptischer en had weinig vertrouwen in de argumenten van Stalin en de Georgische communisten. Later bleek dat de arbeiders helemaal niet zo massaal in opstand waren gekomen, de meeste proletariërs steunde de mensjewieken. Toch geloofde Lenin het verhaal van Stalin en zijn bondgenoten. Het elfde rode leger viel Georgië binnen en dwong de mensjewistische regering te vluchten!  

De vraag die we moeten stellen is, wat was de aard van landen zoals Georgië, Armenië en Azerbeidzjan? Tot 1917 waren de landen deel van het Russische Keizerrijk. Na de revolutie zag de nationalistische bourgeoisie haar kans en greep de macht. De republieken die in Transkaukasië werden gesticht waren kapitalistische landen, dictaturen van de bourgeoisie.  De rijken bleven aan de macht en de armen bleven arm. Lenin was geen bezetter zoals de anticommunistische media tegenwoordig beweert. Hij wou de werkende klasse bevrijden uit klauwen van de kapitalisten. In die zin geloofde Lenin dat de invasies rechtvaardigt waren. Natuurlijk moeten revolutionair socialisten ook kritisch blijven. Je bereikt geen socialisme door landen te bezetten met geweld. Wel is zeker dat Joseph Stalin een grote rol speelde bij de invasie van Georgië.

In oktober 1922 werd besloten dat de landen; Sovjet Georgië, Sovjet Armenië en Sovjet Azerbeidzjaan de Transkaukasische Socialistische Federatieve Sovjet Republiek gingen vormen. Moskou vond dat de drie landen samen één grote Sovjet federatie konden vormen binnen de nieuwe USSR. Natuurlijk kwam daar veel verzet tegen. Vooral de Georgische communisten wouden een eigen Socialistische Sovjet Republiek en geen deel worden van een Transkaukasische federatie. Lenin zag geen heil in drie Sovjet republieken, hij was een felle tegenstander van elke vorm van nationalisme.

Leon Trotsky vermoedde dat Lenin niet blij was met de stalinisten. In zijn boek; Mijn Leven, verteld Trotsky over zijn vermoedens dat Lenin vlak voor zijn dood in 1924, bezig was met een groot offensief tegen de stalinisten. Stalin wou hij verwijderen als generaal secretaris en Grigol Ordzhonikidze moest geroyeerd worden uit de partij. Het is alsof Lenin wist dat deze stalinisten geen goede bolsjewieken waren! Voor Trotsky was de strijd in 1927 gestreden. Met hulp van de rechtse oppositie royeerde Stalin hem uit de Unie Wijde Communistische Partij ( Bolsjewieken ). Tussen Lenin's dood en de stalinistische overwinning zaten maar drie jaar! 

Met Georgische anticommunisten had de Transkaukasische Socialistische Federatieve Sovjet Republiek grote problemen. In augustus 1924 poogde anticommunistische strijders om de Georgische Socialistische Sovjet Republiek ten val te brengen. De Sovjet Unie sloeg hard terug en meer dan 3.000 strijders werden gedood. Uiteindelijk executeerde de OGPU meer dan 12.000 anticommunisten. Deze massamoord was één van de eerste wreedheden van Joseph Stalin. De executies werden goedgekeurd door Grigol Ordzhonikidze, een goede vriend van Stalin. Lavrentiy Pavlovich Beria, leider van de OGPU in Georgische SSR, was uiteindelijk verantwoordelijk voor de executies! 

In de Transkaukasische Socialistische Federatieve Sovjet Republiek begon de stalinisatie. Kritische bolsjewieken werden al snel tegengewerkt. Want sinds Lenin's dood groeide de macht van Joseph Stalin binnen de de Unie Wijde Communistische Partij. Stalin had vooral goede vrienden in de Georgische SSR, Ordzhonikidze en Beria als voorbelden te noemen. 

Binnen die Unie Wijde Communistische Partij bestond ook een Transkaukasische Communistische Partij. Deze partij was opgericht door de Georgische, Armeense en Azerbeidzjaanse communisten te verenigen. De eenheid was echter slechts schijn. Diepe ethische haat gevoelens bleven bestaan! 

In 1931 werd de stalinist; Lavrentiy Pavlovich Beria partijleider van de Transkaukasische Communistische Partij. Als Georgiër was hij niet geliefd bij de Armeense en Azerbeidzjaanse stalinisten. Beria en Stalin hadden echter eerst nog een smerige klus op te knappen. Het grote terreur van 1934-1936 was de grootste stalinistische misdaad. 600.000 communisten werden vermoord door Joseph Stalin. Beria werd beloond voor zijn loyaliteit en verzocht bij Stalin om de Transkaukasische Socialistische Federatieve Sovjet Republiek op te heffen. Hij beweerde dat deze federatie niet langer stand kon houden door de ethische haat onderling. Joseph Stalin ging akkoord. Op 5 december 1936 werd de Transkaukasische Socialistische Federatieve Sovjet Republiek opgeheven. De drie landen die de federatie vormde werden weer ''zelfstandige'' Sovjet republieken! 

Na de opkomst van Michael Gorbachev in 1985 kwam het einde in zicht. In 1990 verklaarde Georgië, Armenië en Azerbeidzjan zich onafhankelijk. Het anticommunisme sloeg snel toe en vooral in de Republiek Georgië heerst een wreed anticommunistisch klimaat. Lenin wordt als imperialistische tiran neergezet en de anticommunistische opstand van 1924 wordt verheerlijkt. Toch is de Republiek Georgië geen democratische natie. Rijke kapitalisten buiten de arbeidersklasse genadeloos uit. De rechtse president van het land brult moord en brand en geeft het communisme de schuld van alle ellende. Wie links socialistisch denkt wordt een '''smerige communist'' genoemd en gelijk geschakeld met het stalinistische verleden. Zo werkt het Georgische anticommunisme al 23 jaar! 

Lenin dacht dat de drie landen verenigd sterk konden staan in de Sovjet-Unie. Maar net als in Joegoslavië, was de ethische afkeer van elkaar sterker dan de eenheid. De Transkaukasische Socialistische Federatieve Sovjet Republiek blijft echter een mooi ideaal, waar toekomstige marxisten in de Kaukasus op kunnen bouwen! 

Rusland, de totale mislukking van politiek links!

De Russische Federatie anno 2012 is een kapitalistisch boevennest. Een schijndemocratie waarin de super rijken strijden om favoriet te worden van dictator; Vladimir Poetin. Kapitalistisch Rusland is sinds de val van het stalinisme geen belangrijke wereldmacht meer. Dat is waar veel nationalisten woest op zijn. Rechtse nationalisten geven de niet-Russische volkeren de schuld, maar niet het kapitalisme. De liberaal democratische oppositie tegen Poetin is geen haar beter. Deze liberalen steunen het neoliberalisme en de dictatuur van de markten. Politiek links daarin tegen is totaal failliet in Rusland! 

Tot het jaar 1999 was Rusland een chaotische bende. De oligarchie rond Boris Yeltsin privatiseerde de Sovjet economie op bevel van het internationale kapitalisme. 40% van alle Russen kwam in de armoede terecht. Van 147 miljoen mensen, leefde in 1995 ongeveer 58,8 miljoen in armoede. Dat is het resultaat van de kapitalistische contrarevolutie. 

Vladimir Poetin nam het roer in 1999 over. Hij versterkte de staat en maakte een einde aan het chaos. Natuurlijk waren de aanhangers van het neoliberale kapitalisme niet blij met Poetin. Zijn regime versterkte de macht van de staat en hij nationaliseerde weer bedrijven. Toch was Poetin er niet op uit om de arbeidersklasse enige macht te geven. Nee, hij zorgde ervoor dat zijn ex-KGB vrienden het goed kregen. Ook leden van de oligarchie die hem tegen Yeltsin steunde kregen de beste overheidsbanen. De werkende klasse leed echter gewoon door! 

Politiek links was de in de jaren 90 nog redelijk sterk. Maar het waren vooral de oud stalinisten en niet nieuwe revolutionair socialisten. De Communistische Partij van de Russische Federatie had bijna de verkiezingen van 1996 gewonnen. Dit had tot paniek geleid bij de heersende Europese en wereldwijde elite. Met hulp van de kapitalistische media versloeg Yelstin de leider van de stalinisten. Dat was de laatste keer dat de communistische partij zo dicht bij de macht was! 

In Rusland is de arbeidersbeweging totaal verzwakt en verdeeld. Het land kent drie stalinistische partijen, waarvan de Communistische Partij van de Russische Federatie de grootste is. Echter naast het oude stalinisme ( marxisme leninisme genoemd ) is de CPRF ook Russisch nationalistisch en vereerd Rusland als natie. Hiermee gaat de partij totaal tegen het leninisme in dat niet-nationalistisch is. Als het gaat om de relaties tussen het westen en Rusland, dan kiezen de stalinisten altijd de kant van de Russische regering!

Naast de grotere CPRF kent Rusland nog twee kleinere stalinistische partijen. De de meest radicale daarvan is de Unie Wijde Communistische Partij Bolsjewieken. De UWCP is radicaal stalinistisch in de zin dat ze Vladimir Poetin haten en ook het kapitalisme. Voor deze radicaal stalinisten is Joseph Stalin heilig. Ze vereren hem dan ook met grote portretten en afbeeldingen. Terwijl de CPRF door het Kremlin getolereerd wordt, laat Poetin de UWCP tegenwerken. Maar het Kremlin weet dat de UWCP geen grote bedreiging is voor hun macht. De radicaal stalinisten bestaan meestal uit oude mensen die de Stalin tijd als gouden eeuw aanzien. De UWCP ziet de CPRF aan als reformistisch en weigert met hun samen te werken! 

Maar niet alleen de stalinisten zijn verdeeld. De arbeidersbeweging in Rusland is erg zwak. De stalinistische overheersing en de plotselinge opkomst van het kapitalisme hebben grote gevolgen gehad voor het klassenbewustzijn. Tijdens het stalinisme werd hun verteld dat zij aan de macht waren, een schijnvertoning want de arbeiders waren slaven aan de communistische partij. Nu onder het kapitalisme wordt hun verteld dat de vrije markt almachtig is en dat niemand daar wat aan kan veranderen! 

Het Linkse Front van Sergei Stanislavovich Udaltsov vereend veel linkse revolutionairen. In dit Linkse Front zitten stalinisten, maoisten, trotskisten, linkse socialisten en anarchisten. Het probleem van het Linkse Front is hun tactiek. In plaats van de arbeidersbeweging op te zetten, doen het Linkse Front vooral aan demonstraties. Deze demonstraties zijn niet altijd even zuiver. Neem de demonstraties van extreem rechts. Ook aan deze doet het Linkse Front soms mee. Terwijl rechtse nationalisten niet-Russen de schuld geven en antisemitische leuzen brullen lopen leden van het Linkse Front mee met deze nationalistische demonstranten. Ook wil Udaltsov een eenheidsfront vormen met de liberaal democraten en rechtse nationalisten tegen Vladimir Poetin. Dat is onacceptabel voor marxisten om te doen. Liberaal democraten denken volgens kapitalistische richtlijnen net zoals de rechtse nationalisten! 

Verder denkt Udaltsov volgens bepaalde stalinistische richtlijnen. Zo wil hij eerst een kapitalistische democratie, voordat hij socialisme wil invoeren. Deze houding is typisch voor stalinisten. Na 1945 deden veel communistische partijen mee met kapitalistische regeringen. Hun houding was contraproductief en zorgde voor verwarring bij de communistische stemmers. Want waarom gingen hun partijen opeens verantwoordelijkheid dragen voor een kapitalistisch beleid? Veel communistische partijen verloren hierdoor stemmen, het koude oorlog klimaat hielp daar ook aan mee! 

De Russische ''Socialistische'' Beweging ( RSM ) is een andere linkse beweging. De RSM maakt echter een grote fout door niet te pleiten voor een socialistische revolutie. Vertegenwoordigers van de RSM pleiten voor typische liberale standpunten zoals; vrijheid voor alle politieke gevangenen en vrijheid van meningsuiting. Ze gaan echter niet in op socialistische principes en pleiten voor een democratische revolutie in plaats van een socialistische revolutie! Het lijkt wel alsof de RSM net als het Linkse Front eerst een burgerlijk democratisch Rusland wil opbouwen. Alsof de arbeiders onder een democratisch kapitalisme er beter aan toe zijn dan onder het autoritaire kapitalisme van Vladimir Poetin!

Één van de weinige groepen die wel pleit voor socialisme is de Russische Afdeling van het Comité voor een Arbeiders Internationale. De Russische afdeling van het CWI ontstond eind 2008 nadat de groep; Socialistisch Verzet ophield met bestaan. Het Comité voor een Arbeiders Internationale stichtte in de jaren 90 de groep; Socialistisch Verzet in de voormalige Sovjet-Unie. Doel van Socialistisch Verzet was de mobilisatie van de arbeidersklasse tegen de kapitalistische contrarevolutie en de opbouw van arbeiderspartijen op een duidelijk socialistisch programma. 

In 2008 gingen Rusland en de ex-Sovjet republiek; Georgië op oorlogspad. Aanleiding was de inval van Georgië in de opstandige provincie; Zuid Ossentië. De gehele kapitalistische media in het westen stond aan de kant van Georgië en was zeer kritisch over de houding van Rusland. Een deel van Socialistisch Verzet liet zich leiden door groot Russisch chauvinisme en koos kritiekloos de kant van Rusland tegen het westen. De leiding van het CWI was daar niet over te spreken. Want marxisten moeten geen imperialistische oorlog steunen, laat staan de kant van een kapitalistische natie kiezen. 

De leden die trouw bleven aan de marxistische koers van het CWI, hergroepeerde zich in de Russische Afdeling van het Comité voor een Arbeiders Internationale  De tegenstanders van de CWI richtlijn bleven zich nog Socialistisch Verzet noemen, totdat hun groep deel uit ging maken van de Russische ''Socialistische'' Beweging. We weten hoe trouw deze schijn-marxisten zijn aan het socialisme. Binnen de RSM pleiten ze nog steeds voor burgerlijke opvattingen en nauwelijks voor socialisme! 

Politiek links blijft vreselijk zwak in Rusland. De drie stalinistische partijen zijn sektarisch en deels zelfs kapitalistisch. De CPRF lijkt meer een pion van het Kremlin en de UWCP is een bende sektarische stalinisten. Het Linkse Front steunt nationalistische demonstraties en wil een burgerlijk democratisch Rusland, net zoals de Russisch ''Socialistische'' Beweging. Het nep-socialisme van de stalinisten wil niemand meer, behalve ouderen die terug snakken naar de tijden van sociale zekerheid! 

De rechtse partij; Verenigd Rusland van Vladimir Poetin kan zo rustig nog 70 jaar aan de macht blijven!

Aanhangers van de stalinistische UWCP!

Rijken opnieuw rijker – terwijl wij inleveren

De gratis bladeren van Metro tot Spits praten er vaak over. ''Wij hebben te welvarend geleefd'' beweert de Spits, dus ''we moeten inleveren''. Deze gratis bladeren ( bestaande uit 1/3 reclame troep ) propaganderen de leugen dat de werkende klasse boven haar stand geleefd heeft. Een grove leugen, want het is niet de arbeiders klasse geweest die de laatste 23 jaar rijker geworden is. 

''De bezuinigingen maken zo pijnlijk duidelijk wat we stiekem allemaal al wisten. We hebben op te grote voet geleefd. De welvaartsstaat zoals we die hebben ingericht is niet langer op te brengen. Voorzieningen waarvan iedereen dacht er recht op te hebben verdwijnen of worden versoberd''  Dat schrijft Spits journalist; R. Oving. Die is blijkbaar van mening dat de werkende klasse zich moet aanpassen aan de neoliberale ellende die de markten al 23 jaar over ons heen werpen! 

De armoede waarin Rutte en Samsom ons willen werpen wordts steeds duidelijker. Terwijl Mark Rutte met zijn 12.000 euro per maand goed rond kan komen, moet een arbeidersgezin  met een modaal inkomen flink boeten. Huren worden overgelaten aan de vrije markt, het eigen risico in de zorg gaat omhoog en bejaarden kunnen niet meer zomaar naar verzorgingshuizen. Lachend lopen Mark Rutte en Diederik Samsom over het binnenhof, trots als pauwen! 

Anders dan de SP heeft de PvdA geen afdracht regeling  Dat houdt in dat PvdA tweede kamer leden, lekker kunnen genieten van hun 8.900 euro per maand. Leuker wordt het zeker want de belastingen zijn verlaagd en daar profiteren ook zij van. Alleen de leden van de SP zullen voelen hoe erg de neoliberale aanvallen zijn. Zij verdienen namelijk een modaal inkomen voor hun werk en staan daarmee op gelijke hoogte met de werkende Nederlander die modaal verdient. 

Een stukje van de Internationale Socialisten! 

Terwijl het kabinet Rutte-Samsom draconische bezuinigingen aankondigt op zorg, onderwijs en sociale zekerheid, groeit het aantal miljonairs doodleuk door. Dit blijkt uit onderzoek van Van Lanschot bankiers en de nieuwe Quote 500. De elite geniet van een leven waarvan de rest hooguit droomt.

Het rapport van Van Lanschot is gemaakt in samenwerking met het CBS en onderzoeksbureau GfK. Dit meldt dat er 92.000 huishoudens meer dan een miljoen kunnen besteden, en dat hun vermogen is gegroeid sinds het begin van de crisis. De trend is internationaal. Ook in Groot-Brittannië bijvoorbeeld neemt het vermogen van de allerrijksten toe terwijl Cameron bezuinigt.

Miljonairs bezitten gemiddeld 3,4 miljoen per huishouden (in 2007 nog 2,9 miljoen), wat gezamenlijk neerkomt op meer dan 40% van al het particuliere vermogen. Ook binnen deze groep is het bezit weer scheef verdeeld: ‘Het gezamenlijk vermogen van de vijftig rijkste families van Nederland is € 44.125.000.000’, wat 41% is van het totale vermogen van de 500 rijkste families, schrijft de Quote. Saillant detail is dat 67% van de miljonairs officieel werkloos is.

Echt nivelleren betekent het geld bij deze groep halen. Zo zou een vermogensbelasting van maar 5% op de miljonairs van Nederland de hele bezuinigingsoperatie van 16 miljard euro overbodig maken en dus zowel de middeninkomens als de onderkant ontzien. Dat is wat socialisten onder nivelleren verstaan en zodra daar sprake van is mag De Telegraaf met recht Marx erbij halen.

Strategische stem brengt hard liberaal kabinet

Voor de 1 procent aan de top is de vorming van het kabinet Rutte-Samsom dubbel feest. De VVD krijgt het keiharde bezuinigingsbeleid dat ze wil. De PvdA voorziet het geheel van een sociaal sausje, dat bij nauwkeurige inspectie uit niets anders dan zetmeel en water blijkt te bestaan. De ‘strategische kiezer’ die hoopte door een stem op Samsom een voortzetting van de hard-liberale en racistische koers van het VVD-CDA-PVV gedoogkabinet buiten de deur te houden, komt bedrogen uit.

Door Pepijn Brandon - Internationale Socialisten

Met zestien miljard aan bezuinigingen gaat de nieuwe regering onveranderd mee in de Europese stroom van crisisbeleid. Net als in Griekenland, Spanje of Portugal moeten ook in Nederland gewone mensen opdraaien voor de schulden die zijn gemaakt om de banken te redden. De zorg (5,7 miljard) en de sociale zekerheid (4,9 miljard) zijn de belangrijkste bezuinigingsposten. Ook op ontwikkelingshulp wordt ongekend hard bezuinigd (1 miljard). 

De liberalisering van de zorg gaat door, onder andere doordat het voor patiënten voortaan alleen nog maar mogelijk zal zijn naar een ziekenhuis, fysiotherapeut of verloskundige te gaan waarmee hun verzekeringsmaatschappij een contract heeft. De duur van de WW-uitkering wordt verkort van 38 naar 24 maanden en het ontslagrecht wordt versoepeld. De basisbeurs voor studenten wordt afgeschaft, net als de ov-kaart. De huren zullen fors stijgen. 

Bovendien sloop dankzij de VVD alsnog de agenda van de PVV de onderhandelingskamer binnen. Het nieuwe kabinet wil mensen die geen Nederlands spreken uitsluiten van de bijstand, en daarmee zelfs de minimale basis voor bestaanszekerheid ontnemen.

Dit geheel aan maatregelen wordt omkleed met de taal van compromissen. Volgens Samsom weerspiegelt het akkoord ‘de zoektocht naar het beste van twee werelden’. Rutte beweert: ‘Wij moesten beiden over onze schaduw heen springen.’ Maar het feit dat de rekening van de crisis wordt verhaald op burgers in plaats van de banken en bedrijven stond bij de vorming van het kabinet nooit ter discussie. Net zomin heeft de PvdA uit de onderhandelingen weten te slepen dat de neoliberale trend richting meer markt ook maar op een enkel punt wordt omgedraaid. 

Nivelleren?

Wat Samsom en Asscher nu zo trots als overwinning presenteren, is dat niet alle bezuinigingen uitsluitend de allerarmsten treffen. Maar dit gebeurt voornamelijk door ook een groot middensegment van de werkende klasse – met een modaal inkomen, een vaste baan en een eigen huis – stevig te laten inleveren. Het bovenste segment, dat gedurende de crisisjaren alleen maar rijker is geworden, blijft buiten schot en mag ook nog eens profiteren van een belastingverlaging.

Dankzij de PvdA wordt dit gepresenteerd als nivelleren. Met zulke sociaal-democraten zijn er geen liberalen meer nodig. Neem de gedeeltelijke afschaffing van de hypotheekrenteaftrek. In plaats van deze maatregel te richten op huizen met een waarde van meer dan 300.000 euro, waar het overgrote deel van de hypotheekrente-aftrek naar toe gaat, wordt deze over de hele linie doorgevoerd waardoor juist de minst vermogende huizenbezitters nog meer zullen moeten schrapen. Ondertussen worden via de liberalisering van de huurmarkt de alternatieven voor het kopen van een huis nog verder afgebouwd. Zelfs een traditioneel links punt weet de PvdA daarmee te veranderen in een stok om werkende mensen mee te slaan.

Iets vergelijkbaars geldt voor het inkomensafhankelijk maken van de zorgpremie. De NOS berekende dat de premies kunnen gaan variëren tussen 20 en 482 euro. Het laagste bedrag zal echter slechts gelden voor de allerarmsten. Voor de meeste mensen in loondienst zal de zorgpremie door de aangekondigde maatregel bovendien alleen maar stijgen, naar verwachting tot 140 euro per maand bij een modaal inkomen. De zorgtoeslag wordt afgeschaft. De vraag blijft daarnaast wat voor zorg iemand zal krijgen die 20 euro per maand betaalt. De liberalisering wordt eerder versneld dan teruggedraaid, en daarmee zal des te meer gelden dat ieder de zorg krijgt waarvoor hij of zij betaalt, niet de zorg die hij of zij verdient. 

En wat winnen de armen hier nu precies mee? Niet, zoals De Volkskrant zonder enige basis jubelt, dat het ‘geld overal stroomt van hoog naar laag’. Zelfs in de berekeningen van het CPB waar De Volkskrant zich op baseert, gaan sommige laagverdieners er hooguit een paar tienden van procenten op vooruit, en anderen (alleenstaande bejaarden bijvoorbeeld) er fors op achteruit.

En de persoon die over twee maanden door de dankzij alle bezuinigingen verder aangejaagde crisis met ontslag wordt bedreigd, zal in de beoogde nieuwe minister van Sociale Zaken Lodewijk Asscher alles behalve een ‘schild voor de zwakken’ vinden. De ontslagbescherming is tegen die tijd verder uitgekleed. Na zes maanden WW-uitkering geldt al de arbeidsdwang, waarin het UWV voortaan elk werk tot ‘passend werk’ mag verklaren. En na een jaar volgt de bijstand, als de werkloze de taaltoets haalt tenminste, want anders wordt het de voedselbank. 

Strategie

Elk idee dat door ‘slim’ te stemmen de Europese bezuinigingsstorm aan Nederland voorbij zou gaan, is met de presentatie van het regeerakkoord een volslagen illusie gebleken. Strategisch stemmen leverde ons kabinetsonderhandelingen waarin de meningsverschillen uitsluitend gingen over de vraag hoe, niet de vraag of gewone mensen de crisis moeten betalen. 

In veel andere Europese landen wordt op 14 november gestaakt tegen dit soort crisisbeleid, of de regering nu liberaal, conservatief, sociaal-democratisch of ‘paars’ is, maar in Nederland wachtten de vakbonden netjes de uitkomst van de kabinetsbesprekingen af. Die zijn er nu, en ze liegen er niet om. Echte tegemoetkomingen van het duo Rutte-Samsom zullen ook hier alleen afgedwongen kunnen worden met harde strijd.

Nederlands imperialisme en kolonialisme

Het Nederlandse kolonialisme en imperialisme is bij weinig mensen bekend. We weten allemaal hoe wreed de Britten en Fransen waren. Maar ook Nederland moordde en plunderde er flink op los. Tot de tweede wereld oorlog behoorde wij tot de grote Europese koloniale grootmachten. Wij hadden de landen; Indonesië  Suriname en de Nederlandse Antillen in bezit. Samen met Nederland vormde deze landen het Koninkrijk der Nederlanden! Een koninkrijk dat draaide op slavernij, uitbuiting en onderdrukking!

De huidige Republiek Indonesië was het grootste koloniale gebied van Nederland. Dit gebied was tot 1798 eigendom van de kapitalistische; VOC. Dit bedrijf had Indonesië tussen 1600 en 1798 veroverd. De hebzuchtige VOC kreeg een monopolie op de handel en maakte de Nederlandse handelaren steenrijk. Natuurlijk hielp de adel van Indonesië de VOC. Deze rijken kregen in ruil voor hun kruiden, westerse producten. De arme Indonesische boer zal weinig van de enorme winsten, die gemaakt werden. Dat zelfde kunnen we zeggen over de normale Nederlandse arbeider, die in de zogenaamde ''gouden eeuw'' weinig luxe zag.   

Nederlands Indië werd in 1798 gesticht, toen de Nederlandse staat het gebied van de failliet VOC overnam.  Tussen 1798 en 1920 werd geheel Indonesië onderworpen aan de wil van de Nederlandse kolonialisten. De laatste grote gebieden roof van Nederland was in 1920, toen Borneo, Sulawesi en Nieuw Guinea bezet werden.

Natuurlijk waren er ook leden van de Indonesische adel die zich niet wouden onderwerpen aan de blanke bezetters. Tussen 1825 en 1830 vochten verschillende Indonesische vrijheidsstrijders tegen de onderdrukking door Nederland. Het wrede koloniale leger trad hard op en doden meer dan 200.000 rebellen, inclusief hun vrouwen kinderen en familie leden! Het koloniale leger verloor slechts 7.000 blanke soldaten, 8.000 inheemse soldaten stierven in dienst van Nederland tijdens deze vijf jarige oorlog.

In het westen van de wereld, had Nederland een kolonie in het huidige New York. Dat gebied had van 1609 tot 1674 de naam; Nieuw Amsterdam. Naast deze hoofdstad bezat Nederland ook ander steden in wat nu de Verenigde Staten van Amerika is. In 1667 kwam een einde aan Nederlandse bezit in Amerika, toen de Engelse alle Nederlandse steden ( met uitzondering van Nieuw Amsterdam ) in bezit namen. De Nederlandse Republiek kreeg als vergoeding het gebied; Suriname. Dit gebied zou heel winstgevend blijken aangezien de blanke Nederlanders daar zwarte slaven aan het werk zette in de katoenplantages en rubber fabrieken ( na de industriële revolutie ).

Nieuw Amsterdam kreeg in 1674 de naam New York en 300 jaar later was dit kleine dorpje, uitgeroeid tot een enorme stad van wereld formaat. New York is in 1974 het beeld dat veel mensen hebben van Amerika. De twin towers van het World Trade Centre domineerde tot 11 september 2001 het beeld van deze stad. Helaas zijn alle oorspronkelijke gebouwen van Nederlandse afkomst vernietigd. Toch heeft men in New York rond 1900 weer nieuwe gebouwen gebouwd volgens Nederlands model. Gebouwen die nu als klassiek worden gezien, herinneren aan de Nederlandse invloed in de Verenigde Staten van Amerika!

In de huidige Republiek Suriname zijn veel herinneringen aan het Nederlandse kolonialisme en imperialisme. De landstaal is nog steeds het Nederlands, ook de bevolking van Suriname is grotendeels zwart. Dat is een resultaat van de slavernij die Nederland tot 1863 steunde. Duizenden Nederlandse schepen vol met zwarte slaven werden tussen 1674 en 1863 naar Suriname gebracht. Ze moesten gaan werken op de plantages van blanke boeren, die veel winst produceerde. De slaven leefde in bittere armoede. Ze ontvingen geen loon en moesten het doen met slechte voeding. 

Een slavenschip veroverde ongeveer 6000 slaven in één keer. Deze slaven zaten dan op elkaar gedrukt en het was niet ongewoon dat velen stierven tijdens de overtocht. Dat deed de blanke slavendrijvers niets. Zij geloofde heilig dat ze het recht hadden om slaven te bezitten. Want het was HUN bezit en hun religie gaf hun dat recht. De christenen beweerde dat God de zwarte slaven expres zwart had gemaakt, omdat ze minder waren. Met die rechtvaardiging van de katholieke en protestantse kerken werd de slavernij gezien als doodgewoon. 

Het boek; Max Havelaar uit 1860 luidde het einde in van de slavernij in Nederland. Nu pas konden mensen in Nederland lezen over de wreedheden van het kolonialisme in Indonesië. Drie jaar later werd de slavernij afgeschaft in Nederland. We waren er zeer laat bij, want de Franse hadden de slavernij al in 1794 afgeschaft en de Britten in 1833.   

Het Koninkrijk der Nederland werd in 1815 gesticht. Koning Willem 1 had veel moeite met de grondwet die de liberalen wouden doorvoeren. Het liefste was hij een absolute monarch zoals de Franse koningen waren. Ondanks de nieuwe grondwet, behield de kroon nog veel macht en Willem 1 bleef dan ook veel bevoegdheden houden. Hij was de eerste kapitalistische heerser van Europa, die met enigszins moderne methoden zijn inkomsten enorm vergrootte terwijl de arbeidersklasse in bittere armoede leefde. Het vermogen van de koning werd in 1815 geschat op 10 miljoen en werd 25 jaar later geschat op 200 miljoen gulden. De latere koning Leopold 2 van België moet veel van onze Willem 1 geleerd hebben. Leopold kocht in 1884 het Afrikaanse land Congo. Zijn koloniaal regime kostte aan zeven miljoen zwarten het leven. Het leed duurde bijna 24 jaar totdat de Belgische staat in 1908 de ''Kongo Vrijstaat'' nationaliseerde.  

Maar voordat Leopold 2 aan de macht kwam, was België nog deel van het Koninkrijk der Nederlanden. Willem 1 was echter niet geliefd bij de katholieke Belgen, die fel anti-protestants waren. In 1830 kwam het tot opstanden in de Zuidelijke Nederlanden. Willem 1 stuurde zijn zoon Willem 2 naar het zuiden om de Belgische opstand neer te slaan. De oorlog duurde een klein jaar en was een grote nederlaag voor Nederland. Het Koninkrijk België onder de familie Leopold werd een zelfstandige ( imperialistische ) natie! 

Protesten tegen het kolonialisme en imperialisme kwamen vooral uit de socialistische hoek. Conservatieven en liberalen voelden weinig om anti-imperialistisch te zijn. De conservatieven waren de grootste voorstanders van het imperialisme. De liberalen vonden dat de kapitalisten het recht hadden om arbeiders uit te buiten. Ook waren de oud-liberalen niet tegen de slavernij. Want een slaaf was je privé bezit! 

De eerste socialistische partij in Nederland was de Sociaal Democratische Bond. Deze partij werd in 1882 opgericht. Bekend werd de partij toen ze een spotprint maakte van koning Willem 3. Deze zoon van Willem 2 gedroeg zich als een aap, dus noemde de krant van de SDB hem koning gorilla. De monarchisten waren woedend en arresteerde de leider van de SDB. In 1900 werd de Sociaal Democratische Arbeiders Partij opgericht. Deze partij was gematigder dan de SDB en probeerde via het parlement haar doelen te bereiken. Omdat de SDAP de parlementaire monarchie aanvaarde, splitste zich de radicaal socialisten af in 1909. Deze stichtte de Sociaal Democratische Partij. 

In 1918 won de SDAP 18% van de stemmen. Nu riepen de gematigde socialisten om een coalitie te voren met de kapitalistische liberalen. De regering tussen socialisten en liberalen kwam er niet. Hierdoor verloor de SDAP in 1922, twee zetels. De weigering van de partij om haar principes te offeren, versterkte de rechtse vleugel. Ook de kapitalistische pers noemde de partij ''onverantwoordelijk'' en ''niet betrouwbaar''. Onder druk van de rechtse vleugel en de kapitalistische elite, kwam de partij in handen van de antirevolutionaire socialisten, deze stelde zich gematigd op en waren anticommunistisch ingesteld! Vlak voor de oorlog kwam de SDAP in een kapitalistische regering. Daar begon het verraad van de sociaal democratie en de degeneratie van partijen zoals de SDAP en latere PvdA. 

Na de oorlog steunde de nieuwe Partij van de Arbeid, het kolonialisme van de regering Drees-Van Schaik. Dit kabinet was in 1948 gevormd en was een coalitie tussen de rechtse VVD, de KVP, CHU en PvdA. Alle vier partijen waren het eens dat Indonesië van Nederland was en moest blijven. Tussen 1945 en 1949 probeerde het Nederlandse imperialisme haar koloniale bezit te verdedigen tegen Indonesische nationalisten. Willem Drees ( PvdA ) toonde de imperialistische aard van zijn regering door meer soldaten naar Indonesië te sturen. In 1949 dreigde de Verenigde Staten echter met het intrekken van de Marshall-hulp naar aanleiding van de politionele acties in Indonesië. Toen Amerika in 1950 de Koreaanse Oorlog tegen het communisme begon, vroeg het aan Nederland om troepen te sturen. Toen Nederland dit weigerde, dreigde Amerika opnieuw de Marshall-hulp op te zeggen. Ook in Frankrijk en Italië werden duidelijke voorwaarden aan de hulp gesteld. In mei 1947 werden de communisten, onder druk, uit de Franse regering gezet. Een maand later kreeg ook de Italiaanse regering een duidelijk anti–communistisch gezicht. 

Het Nederlandse kolonialisme stierf een stille dood in 2010, toen de Nederlandse Antillen werden opgeheven. Met de opheffing van dit land binnen het Koninkrijk der Nederlanden, komt een einde aan het koloniale bezit van Nederland. Suriname werd in 1975 onafhankelijk en heet nu Republiek Suriname. Anno 2012 is Nederland geen imperialistische grootmacht meer. We zitten in de houdgreep van grote bedrijven die internationaal zijn en niet meer nationaal. Landen bestaan nog wel, maar de imperialisten van nu zijn internationaal. Daarom moeten we ze ook internationaal bevechten. 

De arbeidersklasse heeft niets verliezen, 

wij hebben nog steeds een wereld te winnen!